ديوان فرخي سيستاني

از بزرگي واز نواخت چه ماند
که نکرد آن ملک در اين ايام

آن دهد مر ترا ملک در ملک
که نداد ايچ پادشه به منام

کجا نبرد بود در فتد ميان سپاه
چو گرگ گرسنه کاندر فتد ميان غنم

مبارزانرا گردد در آن زمان از بيم
بدست نيزه و زوبي چو افعي و ارقم

اي شهي کز همه شاهان چو همي در نگرم
خدمت تست گرامي تر و شايسته ترم

تا همي زنده بوم خدمت تو خواهم کرد
از ره راست گذشتم گر ازين در گذرم

بزياد آن ملک راد که در دولت او
نبود حاجت هرگز بکسان دگرم

بر کشيدند به کهساره غزنين ديبا
در نوشتند ز کهپايه غزنين ملحم

اي ز سيمينه فکنده در بلورينه مدام
هم بساعد چون بلوري هم بتن چون سيم خام

حاتم طايي که چندين نام دارد در سخا
اشتري کشتي و دادي سايلي را زو طعام

آن زمان هشيارتر باشد که در پوشي زره
وان زمان بيدارتر باشد که بر گيري حسام

در خصال تو شهنشاها چنان آمد مديح
کز مديح تو صدف لؤلؤ هميخواهد به وام

نام تو بدو زنده ودرخانه توسور
در خانه بدخواه تو صد شيون و ماتم

جشن سده در مجلس آراسته تو
با شادي چون زير همي سازد با بم

هر آنکه خدمت او کرد نيکبختي يافت
مجاور در و درگاه اوست بخت مدام

ثنا خريدن نزديک اوچو آب حلال
درم نهادن در پيش او جو باده حرام

بس ره خوب که در مجلس ديوان ملک
بوجود آورد آن خواجه سيد زعدم

بفزوده ست بر من خطر قيمت سيم
تا بنا گوش ترا ديده ام اي در يتيم

در حريم تو امانست و ز غمها فرجست
شاد زي اي هنري حر پسنديده حريم

در جوانمردي جاييست که آنجا نرسيد
هيچ بخشنده و زين پس نرسد هرگز هم

چه بجان و سر او محتشمانرا چه بتن
چه حريم در او محترمان را چه حرم

بر بناگوش تو اي پاکتر از در يتيم
سنبل تازه همي بر دمد از صفحه سيم

به فرخ ترين روز بنشست شاه
در ين خانه خرم دلستان

يکي را بهايي بتن در کشد
يکي را نوندي کشد زير ران

به يزدان که کس در پرستيدنش
نکرده ست هرگز به مويي زيان