ديوان فرخي سيستاني

سالار خراسان عضد دولت عالي
يوسف پسر ناصر دين آن در آمال

گويند سزا گرد سزا گردد و اين لفظ
هر گاه که جويند، بيابند در امثال

از گنج برون آرد مال و همه بدهد
در گنج نهد شکر بزرگان بدل مال

ميران براو همچو الف راست در آيند
گردند ز بس خدمت او گوژ تر از دال

اي فرخي ارنام نکو خواهي جستن
گرد در اوگرد و جز آن خدمت مسکال

تازان ز در خانه سلطان بر او شو
چون خوانده بوي مدحت سلطان به اجلال

روزي که تو باشير بشمشير در آيي
شير از فزع تو بکند ديده به چنگال

در بيشه بگوش تو غرنبيدن شيران
خوشتر بود از رود خوش و نغمه قوال

در جنگ ز چنگ تو به حيله نبرد جان
کرگي که بداند حيل روبه محتال

پشت اورا موج آن دريا بدريا در فکند
کز پس پشتش پديد آوردي از خون قتيل

ژنده پيلان کز در درياي سند آورده اي
سال ديگر بگذراني از لب درياي نيل

دار اوبر پاي کرده در ميان مرغزار
گرد کرده سنگ زيردار او چون ميل ميل

زان مي که در شب ز عکس خامش
هر دم بر آيد ستاره بام

با ممکن است اين سخن برابر
لفظيست اين در ميانه عام

يک ساعت ا زبس شکار کردن
در خيمه او را نديدم آرام

در دشتها او توده بر آورد
از گور و نخجير و از دد ودام

حال ازينگونه بود در همه شب
زين کس آگه نبود، تا گه بام

لاجرم هر چه در جهان فراخ
شير مردست و رادمرد تمام

در همه شغلها که دست برد
نيکش آغاز و نيکتر انجام

تا جنگ بندگانش بديدند مردمان
کس در جهان همي نبرد نام روستم

امسال نام چند حصار قوي نوشت
در هر يکي شهي سپه آراي و محتشم

آنرا به سينه تيغ فرود آمده ز مغز
وين را زپشت نيزه فرو رفته در شکم

وز بار بر گرفتن و با ناز تاختن
در پشت سروهاي خرامان فتاده خم

برداشته خزينه و انباشته بزر
صندوقهاي پيل و نه در دل هم و نه غم

از نکويي که عرف و عادت اوست
نرسد در صفات او اوهام