ديوان فرخي سيستاني

بدين شادي درستم دوش وامروز
در اين انديشه بودم پار و پيرار

گه اندر جنگ با شمشير همدست
گه اندر بيشه ها با شير در کار

کسي کز پيش او گيرد هزيمت
نترسد گر شود در سله با مار

اميري يافت گيتي در خور خويش
کنون گو جهد کن او را نگهدار

پدر بگذاشت او را بر در ري
بر وي لشکر غدار و مکار

سليح و لشکر و پيلش جدا کرد
غرضها بود سلطانرا در اين کار

يکي بر کنار گل، يکي در ميان بيد
يکي زير شاخ سرو، يکي بر سر چنار

به ماه و صنوبر همي خواندم او را
برخسار و بالاي زيبا و در خور

خطر روزه بزرگست و مه روزه شريف
از مه روزه گشاده ست به خلد اندر در

کار در گردن ايشان کن تا من بکنم
نا رسانيده بيک بنده تو هيچ ضرر

اندر اين مدت يکسال در اقصاي جهان
همچو درياي دمان کرد بگيتي لشکر

شه روم خواهد که او همچو من
نهد پيش اوبر بطي در کنار

همه کار او در خور خوي اوست
ملک را هميشه چنين باد کار

ز پهلوي ره شيري آمد پديد
غريونده چون رعد در کوهسار

سر شير وحشي بيک زخم کرد
چو بر بار در تيرمه کفته نار

بياورد برزنده پيل و چو کوه
بيفکند در پيش خيمه چو خار

در اين بزمگه بر تو فرخ کناد
ثنا گفتن فرخي کردگار

چون کس بروزه در تو نيارد نگاه کرد
از روزه چون حذر نکني اي سپيد کار!

اندر تبار خواجه وجدان او مديح
مشت پرا که شعر پراکنده در بهار

از بسکه راست يابد نيکوتر از دروغ
در مدح او دروغ نبرده ست کس بکار

آري بمهره هاي سقط ننگرد کسي
کو را بتوده پيش بود در شاهوار

اندر عرب مناقب و مدحش ز بهرنام
کم زان نگفته اند که اينجا در اين ديار

اندر ترازوي صلت او هزاردان
همچون يکي و کم زيکي نيز در شمار

بمه روزه مرا توبه اگر در خور بود
روزه بگذشت و کنون نيست مرا آن درخور

مطربانم همه همسايه (؟) وهم در گه خواب
شعرها دارند از گفته دستور از بر