ديوان فرخي سيستاني

عزيزتر ز گهر در جهان چه چيز بود
گهر بر تو فرستاد با دوات بزر

عنايتيست بکار تو شاه مشرق را
چنانکه ايزد را در حديث پيغمبر

کردار همي کردي تا دل بتو دادم
چون دل بشد از دست ببستي در کردار

اي با پدر خويش موافق بهمه چيز
وز مهر پدر در تو پديد آمده آثار

تو نيز همه روز در انديشه آني
کان چيز کني کز تو نگيرد دلش آزار

جاي شکرست نگارا که تو در پيش مني
ور نبودي تو چنين بودمي امروز مگر

گر چه گيتي بجمله در کف اوست
ورچه آکنده گنجهاش بمار

در خزان ازرزان نريزد برگ
نيم از آن، کز دو دست او دينار

هر که فرداي خويش را نگريد
چنگ در دامن تو زد ستوار

راست گفتي شده ست خيمه من
ميغ و او در ميان ميغ قمر

چنگ در بر گرفت و خوش بنواخت
وز دو بسد فرو فشاند شکر

زلزله در زمين فتاد و خروش
از تکاپوي آن که ره بر

از دل درياست ميرو از کف جيحون
در صدر او حاتمست و بر زين حيدر

تير تو در مغز شير مسکن خواهد
نبود با ناوک تو آهن منکر

يابند از خدمت تو نعمت اخوان
نعمت باشد جزاي خدمت در خور

شادان بادي مدام وغمگين دشمن
در تن پيکان تو و زوبين برسر

کنون که باز رسيدم بدين مظفر شاه
کنون که چشم فکندم بدين مبارک در

بوقتي آمدم اينجا که در گهر بفزود
يکي فريشته زين خسرو فريشته فر

بشاد کامي در کاخ نو نشسته بعيش
ز کاخ بر شده تا زهره ناله مزمر

سپيد کرده بکافور سوده و بگلاب
بکار برده در و يشم ترکي ومرمر

چو زلف خوبان در جويهاش مرز نگوش
چو خط خوبان بر مرزهاش سيسنبر

کاخهايي که سپهريست بهر کاخي بر
کاخهايي که بهاريست بهرکاخي در

بزمگاهست و چو از دور بدو در نگري
رزمگاهيرا ماند همه از تيغ وسپر

اين بدستي در مي کرده و دستي دينار
آن بدستي گل خود روي و بدستي ساغر

گر خطر خواهي از درگه او دور مشو
ور شرف خواهي از خدمت او در مگذر