ديوان فرخي سيستاني

ابر گوهر بار زرين کله بندد در هوا
گر ز درياي کفش خورشيد بر گيرد بخار

بر در بغداد خواهم ديدن اورا تا نه دير
گرد بر گردش غلامان سرايي صد هزار

خوش نخسبم تا نبينم بر در ميدان تو
خفته هر شب شهرياران جهانرا بنده وار

نشان مستي در من پديد بود و بتم
همي نمود به چشم سيه نشان خمار

گر او عزيزتر از ديده نيست در دل من
نعوذبالله نزديک مير بادم خوار

وليک آنچه در آرد ببخشد و بدهد
سخاوت اين سان دارد ،کفايت اين مقدار

فزوده شاه جهاندار در ولايت او
دو سه ولايت و هر يک توابعش بسيار

دروغ گفتم ليکن نه ناتواني بود
که در نمايش فضلش نداشتم ديدار

چنانکه هست ندانستمش تمام ستود
جز اين نبود مرا در دروغ دستگزار

حال دل خود گويم ني ني که نه نيکوست
در مدح امير انده دل گفتن بسيار

از عود گنهکارتر امروز بر من
آنست که شک دارد در هستي جبار

صد مهر مه ديگر بفزاي بشادي
در دولت سلطان جهانگير جهاندار

ستوده پدر خويش وشمع گوهر خويش
بلند نام و سر افراز در ميان تبار

کسي که ره برداندر حديث هاي بزرگ
در اين حديث مر او را سخن بود بسيار

ازان عطا که بمن داد اگربمانده بدي
به سيم ساده بر آوردمي در و ديوار

هميشه تا ندمد در ميان سوري مورد
هميشه تا ندمد بر کنا رنرگس خار

راست گفتي که شکسته سپه خانندي
پيش محمود شه ايران در دشت کتر

گور خر بودهمه دشت در افکنده بهم
همه را دوخته پهلو وبر و سينه و سر

راست گفتي که بدين روز همي در نگرم
کوبر آهيخته بد پيش صف اندر خنجر

من در آن فتح يکي مدح برو خوانده بديع
مدح او خوانده وزو يافته بسياري زر

نبود عاشقي امسال مر مرا در خور
کنون که آمد بر خط نهاد بايد سر

هنوز عشق کهن خانه باز داده نبود
که عشق تازه بدر باز کوفت حلقه در

خداي در سراو همتي نهاد بزرگ
چنانکه گنج به رنجست از آن و دل به فکر

چرا دوات گهر داد شاه شرق بتو
در اين حديث تأمل کن و نکو بنگر

دوات را غرضي بود و همچنين غرضست
در آن طويله گوهر که يافتي ز پدر