ديوان فرخي سيستاني

هموار همه ملکت شاهان بگرفته
در زير سپه کرده همه گيتي هموار

بلغار کراني ز جهانست و مر او راست
از باره قنوج و برن تا در بلغار

بانوان بينم بيرون شده از خانه بکوي
بر در ميدان گريان و خروشان هموار

آه ودردا ودريغاکه چو محمود ملک
همچو هر خاري در زير زمين ريزد خوار

آتشي دارد در دل که همه روز از آن
برساند بسوي گنبد افلاک شرار

تو بباغي چو بياباني دلتنگ شدي
چون گرفتستي در جايگهي تنگ قرار؟

قيصر بر درگه تو درد ناقوس
هر قل در خدمت تو برد زنار

تا به در خانه تو برگه نوبت
سيمين شندف زنند و زرين مزمار

هر شب همي درخشد در گلستان
چون شعله هاي آذر گلهاي نار

وقتي که چون سرود سرايي بباغ
يا در چمن چغانه نهي بر کنار

وقتي که عاشقان وجوانان بهم
در باغ مي خورند بديدار يار

در حلم نايبانند او را جبال
درجود چاکرانند او را بحار

اي عدل و رادمردي را در جهان
نوشيروان ديگر و اسفنديار

کس بود آنکه در آنوقت بنزد تو رسد
بمثل عاريتي داشت بسر بر دستار

راست گفتي که تير شاه گشاد
زينجهان سوي آنجهان ره و در

وز دگر سو در آمدند بکار
شرزه يوزان چو شير شرزه نر

در آرزوي دو زلف ودو چشم آهوي خويش
چو چشم شيران کردم ز خون ديده کنار

در آنچه خواهد دادن خداي عرش بدو
چنين هزار جوانرا کرا بود مقدار

هنوز خاقان در خدمتش نبسته کمر
هنوز قيصر بر درگهش نکرده نثار

هنوز نامه او با خوانده نيست بر فغفور
هنوز خطبه او کرده نيست در بلغار

خوش بگوش آيد شعري که در آن شعر بود
مدحت خسرو بانعت رخي همچو قمر

نه شگفتست که از ديدن آن بار خداي
مرد کم بين را بفزايد در ديده بصر

همه شاهان جهانرا چو همه در نگرم
بندگي بايد کرد از بن دندان ايدر

مرحبا اي بلخ بامي همره باد بهار
از در نوشاد رفتي يا زباغ نوبهار

اي خوشا آن نوبهار خرم نوشاد بلخ
خاصه اکنون کز در بلخ اندرون آمد بهار