ديوان فرخي سيستاني

فسانه کهن و کارنامه بدروغ
بکار نايد رو در دروغ رنج مبر

چنين سفر که شه امسال کرد، در همه عمر
خداي داند کو را نيامده ست بسر

رهي که ديو درو گم شدي بوقت زوال
چومرد کم بين در تنگ بيشه وقت سحر

چو پاي باز در آن بيشه پر جلاجل بود
ستاکهاي درخت از پشيزهاي کمر

در آن بيابان منزلگهي عجايب بود
که گر بگويم کس را نيايد آن باور

جمازه ها را در باديه دمادم کرد
بآب کرد همه ريگ آن بيابان تر

چومندهير که در مندهير حوضي بود
چنانکه خيره شدي اندرو دو چشم فکر

سوي درازا يکماه راه ويران بود
رهي بصعبي و زشتي در آن ديار سمر

بوقت آنکه همه خلق گرم خواب شوند
تو در شتاب سفر بوده اي و رنج سهر

بما نمودي آن چيزها که ياد کنيم
گمان بريم که اين در فسانه بود مگر

در همه کاري ترا صبر و قرارست اي ملک
چون بکار دين رسيدي بيقراري بيقرار

کس مبادا کو کند با تو خداوندا خلاف
کز خلافت ريگ خاکستر شود در جويبار

تا تن شيران شود در عشق بت رويان اسير
تادل شاهان بود بر ناز خوبان بردبار

در زماني همه دشت ز خون دد ودام
لعل کردي چو گلستاني هنگام بهار

تو بکردار چنين قادر و ما در همه وقت
پيش کردار تو درمانده بعجز از گفتار

ده بار، نه ده بار، که صدبار فزون کرد
در دامن من بخشش او بدره دينار

گر شکر کنم خواسته داده ست مرا شاه
چون شکر کنم در خور اين ابلق رهوار

دو دولت و در ملک هميدار مر او را
با سنت و باسيرت پيغمبر مختار

خلاف تو برکنده سامانيانرا
ز بستانها سرو و از کاخها در

چو حيکوب و چون سد مل و رنده مالک
چو در چنبل و سيمگنين سور بابر

بسا سرکشا نامدارا سوارا
که سر در کشد از نهيبت بچادر

من شکار آب مرغابي و ماهي ديده ام
تو در آب امسال شيران سيه کردي شکار

گفتار نبوده ست ميان من و تو هيچ
ور بوده بيکبار ببستي در گفتار

زنهار دهد خصم قوي را چو ظفر يافت
هرچند نباشد بر او از در زنهار

هنجار برد پيش شه اندر شب تاريک
جايي که در آن ره نبرد باد بهنجار