ديوان فرخي سيستاني

کس در اين گيتي با دشمن او دوست مباد
کاژدهاييست جهان دشمن خواجه خور اوست

نتوان گفت که درياي دمان را دگرست
نتوان گفت که درهاي دگر جز در اوست

مخبري بايد بر منظر پاکيزه گواه
مخبري در خور منظر بجهان مخبر اوست

کنون بلبل بشاخ سرو برتو راه خوان گردد
چراي آهوان هر ساعتي در گلستان باشد

بيکروز اندرون سي کرگ بگرفت ويکايک را
بزير زين کشيد، اين در کدامين داستان باشد

همي تا در جهان از دولت عالي اثر باشد
يمين دولت عالي خداوند جهان باشد

برابر يکي از معجزات موسي بود
در آب دريا لشکر کشيدن شه راد

به سومنات شد امسال و سومنات بکند
در اين مراد بپيمود منزلي هشتاد

در آن زمان که ز درياي بيکران بگذشت
بسي ميان بيابان بيکرانه فتاد

در اين تفکر مقدار يک دو ميل براند
ز رفته باز پشيمان شد و فرو استاد

بجهد و حيله در آن روشني همي برسيد
سوار جلد بر اسب جوان تازي زاد

در کينه او کينه گزاران جهان را
آنجا که همه سود بجويند زيان باد

وانکس که زبان کرد ببدگفتن او تيز
در دست اجل خشک لب و خشک زبان باد

در خانه بدخواه بنفرينش نو نو
هر روز دگر محنت و ديگر حدثان باد

هر شاه که يکروز ميان بسته بشاهي
در خدمت فرخنده او بسته ميان باد

تا پادشهان صدر گه آرايند او را
برگاه شهي مسکن و در صدر مکان باد

بر در تو صد ملک و صد وزير
به ز منوچهر و به از کيقباد

ور در بدو سه قفل گران سنگ ببندم
ره جويد و چون مورچه از خاک برآيد

زين جشن خزان خرمي وشادي بيند
چندانکه در ايام بهاري مطر آيد

ملک با راي تو قرار گرفت
بخت در پيش تو بپا استاد

چاکرانند بر در تو کنون
برتر از طوس و نوذر و کشواد

اي اميري که در زمانه تو
نيست شد نام زفتي و بيداد

راد مردي و نيکنامي را
او نهاده ست در جهان بنياد

همه اميد من تويي در غم
تو رسيدي همي مرا فرياد

خواجه سيد ابوبکر حصيري که بفضل
در جهان از پس بوبکر چنو مرد نزاد