ديوان عراقي

آب حسرت روان کنيم از چشم
سيل خون در حصار جان فکنيم

از پي جست و جوي او نظري
در رياضات خوش جنان فکنيم

ور نيابيم در مکان او را
خويشتن را به لامکان فکنيم

پس در آن بارگاه عزت و ناز
عرضه داريم از زبان نياز

دست او در يمين لم يزل است
رتبتش برتر ازو قياس شماست

هر دو عالم درون قبضه اوست
بار او در درون صفه ماست

گرچه در جاي نيست، ليک ز لطف
هر کجا کان طلب کني آنجاست

ديده بايد که جان تواند ديد
ورنه او در همه جهان پيداست

در جهان آفتاب تابان است
عيب از بوم و ديده اعمي ست

هيچ باشد که از فراموشي
ياد آري در آن خجسته مقام؟

چه شود گر کند در آن حضرت
ناقصي را عنايت تو تمام؟

در مذهب عاشقي روا نيست که ما:
عالم به تو بينيم و نبينيم تو را

هر چند ز چشم زخم دوري، اي بينايي
نزديک مني چو در خيال دل را

تا ظن نبري که مشکلي نيست مرا
در هر نفسي درد دلي نيست مرا

گر عمر مرا در سر کار تو شود
عهد تو به ميراث دهم خويشان را

اي روي تو آرزوي ديرينه ما
جز مهر تو نيست در دل و سينه ما

از صيقل آدمي زداييم درون
تا عکس رخت فتد در آيينه ما

در دام غمت دلم زبون افتاده است
درياب، که خسته بي سکون افتاده است

از جهل بدان، گر تو يکي ده گردي
در هستي حق نيست شوي، کار اين است

ايزد، که جهان در کنف قدرت اوست
دو چيز به تو بداد، کان سخت نکوست

بي آنکه دو ديده بر جمالت نگريست
در آرزوي روي تو خونابه گريست

در هر دو جهان نيک نظر کرد دلم
زان هيچ مقام برتر از عشق تو نيست

در عشق توام واقعه بسيار افتاد
ليکن نه بدين سان که ازين بار افتاد

زنهار! که قطب فلک دايره وار
در ديده صاحب نظران مي گردد

نرگس، که ز سيم بر سر افسر دارد
با ديده کور باد در سر دارد