ديوان عراقي

در آينه مصطفي چه بيند؟
جز حسن و جمال ذات والا

در صورت او حق ار نديدي
اينجا به يقين ببيني آنجا

بگشا سر قنينه، که در بند مانده ام
وز بند من مرا نرهاند مگر شراب

خواهم به خواب در شوم از مستي آنچنان
کآواز صور برنکند هم مرا ز خواب

ساقي، مدار چشم اميدم در انتظار
صافي و درد، هرچه بود، جرعه اي بيار

در تنگناي ظلمت هستي چه مانده ام؟
تا کي چو کرم پيله همي گرد خود تنم؟

پيوسته شد، چو شبنم، بودم به آفتاب
شايد که اين زمانه «انا الشمس » در زنم

آري چو آفتاب بيفتد در آينه
گويد هر آينه که: همه مهر روشنم

چون عکس آفتاب در آيينه اوفتد
آن دم ازو بپرس نگويد که آهنم

ساقي، بيار دانه مرغان لامکان
در پيش مرغ همت من دانه اي افشان

در بوستان بي خبري جلوه اي کنم
وز آشيان هفت دري جان برون برم

چه عرش و چه ثري؟ که همه ذره اي بود
در پيش آفتاب ضمير منورم

خود را، چو گوي، در خم چوگان فکنده اند
گوي مرا از خم چوگان ربوده اند

در وسع آدمي نبود آنچه کرده اند
اينان مگر ز طينت انسان نبوده اند؟

در صبح دم براي صبوح از نسيم مي
مستانه خفته را همه بيدار کرده اند

نقشي که کرده اند درين کارگاه صنع
در ضمن آن جمال خود اظهار کرده اند

اين قطره اي ز قلزم توحيد بيش نيست
نايد يقين حقيقت توحيد در ميان

توحيد لايزال نيايد چو در مقال
روشن کنم ضمير به توحيد ذوالجلال

هر دم هزار عاشق مسکين بداده جان
در حسرت جمال رخ بي مثال او

اي بي نياز، آمده ام بر در تو باز
بر درگه قبول تو آورده ام نياز

اميدوار بر در لطفت فتاده ام
اميد کز درت نشوم نااميد باز

چون بود حال ناتوان موري
که کند قصد کعبه از در چين؟

آنکه کرد از قفس چنان پرواز
کاثرش در نيافت روح الامين

زيبد ار بفکند قفس سيمرغ
بي صدف قدر يافت در ثمين؟

شايد ار شود در جهان فکنيم
گريه بر پير و بر جوان فکنيم