ديوان عراقي

وآنگاه چو آفتاب تابان
سر از سر هر سراي در کرد

مي بين رخ جان فزاي ساقي
در جام جهان نماي باقي

خود را به کنار در کشيدم
آنگاه که او کنار بگشود

بودم يکي، دو مي نموديم
نابود شد آن نمود در بود

مي بين رخ جان فزاي ساقي
در جام جهان نماي باقي

در پرده چو من سخن سرايم
چون خوش نبود نواي پرده؟

مي بين رخ جان فزاي ساقي
در جام جهان نماي باقي

بودي شب و روز در تکاپوي
کردي همه ساله کشف احوال

در اوج فضاي عشق روزي
پرواز گرفت و من به دنبال

گرد سر کوي حال مي گرد
خاک در او به ديده مي مال

ديدي چو يقين که مي توان ديد
پس بر در دل نشين چو ابدال

مي بين رخ جان فزاي ساقي
در جام جهان نماي باقي

در ميکده با حريف قلاش
بنشين و شراب نوش و خوش باش

در صومعه ها چو مي نگنجد
دردي کش و مي پرست و قلاش

در ميکده مي کشم سبويي
باشد که بيابم از تو بويي

در ميکده مي کشم سبويي
باشد که بيابم از تو بويي

در پاش کسي که سر نيفکند
چون طره او نشد سرافراز

در بند خودم، بيار ساقي
آن مي که رهاندم ز خود باز

در ميکده مي کشم سبويي
باشد که بيابم از تو بويي

گوشم چو صدف شود گهر چين
زان دم که ز لعل در چکاني

شمشير مکش به کشتن ما
کز ناز و کرشمه در نماني

در ميکده مي کشم سبويي
باشد که بيابم از تو بويي

در ميکده مي کشم سبويي
باشد که بيابم از تو بويي

دل زلف تو دانه ديد، ناگاه
افتاد به بوي دانه در دام

باشد که رسم به کام روزي
در راه اميد مي زنم گام