ديوان عراقي

شد سبو ظرف آب در تحقيق
عجب اين است کاب عين سبوست

در رخش روي دوست مي بينم
ميل من با جمال او زآن روست

که به غير از تو در جهان کس نيست
جز تو موجود جاودان کس نيست

مرغ جان من شکسته درون
در هواي تو مي کند پرواز

در حقيقت بجز تو نيست کسي
گر چه پوشيده اي لباس مجاز

که به غير از تو در جهان کس نيست
جز تو موجود جاودان کس نيست

هاتف غيب گفت در گوشم
که: به تحقيق بشنو اي گفتار

که به غير از تو در جهان کس نيست
جز تو موجود جاودان کس نيست

هر دو در روي خويش فتنه شدند
هر دو با هم شدند مست و خراب

در خرابات عاشقي با هم
هر دو خوردند بي قدح مي ناب

هر که را هست ديده بيدار
نرود چشم بخت او در خواب

که به غير از تو در جهان کس نيست
جز تو موجود جاودان کس نيست

که به غير از تو در جهان کس نيست
جز تو موجود جاودان کس نيست

در سر زلف يار دل بنديم
تا به روز آيد آخر اين شب تار

از صفاي مي و لطافت جام
در هم آميخت رنگ جام و مدام

سريان حيات در عالم
چون مي و جام فهم کن تو مدام

غرق آبيم و آب مي جوييم
در وصاليم و بي خبر ز وصال

آفتاب اندرون خانه و ما
در بدر مي رويم، ذره مثال

گنج در آستين و مي گرديم
گرد هر کوي بهر يک مثقال

در ده، اي ساقي، از لبت جامي
کز نهاد خودم گرفت ملال

در چنين حال شايد ار گويم
گر چه باشد به نزد عقل محال

کي توان کرد در خم زلفت
خويشتن را ز خود نهان روشن؟

چه حديث است در جهان؟ که شنيد
سخن سرش از سخن پرداز

مي نمايد که هست و نيست جهان
جز خطي در ميان نور و ظلم

در نيايد به چشم تو دو جهان
کي به چشم تو اندر آيد خواب؟