ديوان عراقي

تشنگان ار همه درياي محيط آشامند
در دل از آتش سوداش شررها بينند

ساغر دل ز مي عشق لبالب دارند
دم به دم حسن رخ يار در آنجا بينند

سرشان بر سر زانو، رخشان بر در دوست
قبله زانوي خود را که سينا بينند

قدسيان منزلت اين چو همه در نگرند
رتبت قطب زمان از همه بالا بينند

زده يابند سراپرده او در ملکوت
هم نشينش ملک العرش تعالي بينند

خاک پايش به تبرک همه در ديده کشند
تا مگر از مددش نور تجلا بينند

خوبرويان به جهان شيخ هم او را دانند
در جهان نيست جزو شيخ دگر تا بينند

آنکه در قبضه او هر دو جهان گم گردد
گر بجويند جزو را نه همانا بينند

بر سر کوش عزيزان به عراقي نگرند
دل محنت زده اش در کف سودا بينند

يا سحر باد بوي جان آورد
يا سر زلف يار در جنبيد

اين همه شادي و نشاط و طرب
در سر خشک مغز ما گرديد

در راحت سراي مي کفتم
سعد دينم به دست داد کليد

بر فلک آستين زهد افشاند
دل او رغبت از جهان در چيد

پيش چشم ضمير حق بينش
در جهان هر چه ناپديد پديد

شمس دين، آنکه بدو ديده من روشن شد
نور او در همه آفاق درخشان آيد

در آن بحر کو گشت غواص، من
چه به زانکه باشم ازو بر حذر؟

در سر زلف يار دل بنديم
که به روز آيد آخر اين شب تار

به حقيقت يقين کنند که نيست
جز يکي در جهان جان ديار

گفته با عالم سخن از بهر روي مصطفي
کرده در عالم نظر بهر دل پاک نذير

بر بساط رحمتش عالم چو آدمک مفتقر
بر در فضلش سليمان نيز چون سلمان فقير

بهر خاصانش کشيده بر بسصاط عرش فرش
بهر خصمانش نهاده در کمان چرخ تير

چون شوم عاجز ز مدح احمد سبوح خلق
باز گردم بر در قدوس اکبر مستجير

وز شعاع نور توحيدت، تو توحيد مرا
روشنايي ده که ماندم در گو ظلمت اسير

از هواي خود به فريادم، اغثني يا مغيث
در پناه لطف افتادم، اجرني يا مجير

در درون رياض او نرود
هيچ تر دامني جز آب زلال