ديوان عراقي

وگر يک دم به وصلش خوش برآرم
گمارد در نفس بر من بلايي

چنان تنگ آمدم از غم که در وي
نيابي خوشدلي را جايگايي

غمش گويد مرا: جان در ميان نه
ازين خوشتر شنيدي ماجرايي؟

چو تو از حسن در عالم نگنجي
ندانم تا تو چوني، يا کجايي؟

سر مويي ز تو، تا با تو باقي است
درين ره در نگنجي، گر چه مويي

تو را تا در درون صد خار خار است
ازين بستان گلي هرگز نبويي

تو را رنگي ندادند از خم عشق
از آن در آرزوي رنگ و بويي

درين ميدان همي خور زخم، چون تو
فتاده در خم چوگان چو گويي

تويي در جمله عالم آشکارا
جهان آيينه توست و تو اويي

ز بي رنگي تو را چون نيست رنگي
از آن در آرزوي رنگ و بويي

رقيبان دست گيريدم، که باز از نو در افتادم
به دست بي وفايي، سست پيماني، جفاجويي

سوداي تو در دلم فکنده
هر لحظه به تازه جست و جويي

در سر آن دو زلف کافر تو
دل و دين رفت اين مسلمان را

هر غريبي که در جهان بيني
عاقبت باز يابد اوطان را

لاح صباح الوصال در شموس القراب
صاح قماري الطرب دار کئوس الشراب

پرسي اگر در جهان کيست امام الامام؟
نشنوي از آسمان جز زکريا جواب

در کنف لطف تو برده عراقي پناه
درگه رحمان بود عاجزکان را مآب

باد به انفاس تو زنده دل عاشقان
تا بود انفاس خلق در دو جهان بي حساب

ولي چون ديده منکر نبيند ديده باطن
ز ظاهر جنبشي بيند دلش زان کار در جنبد

ولي حق عزيزالدين محمد حاجي آن عاشق
که گرد کعبه وحدت همي صدبار در جنبد

چو بيند ديده جانش جمال يار، بخروشد
دلش زان چون عيان گردد رخ دلدار در جنبد

ز دست ساقي همت دو صد باده بياشامد
چو شد سرمست برخيزد ولي هشيار در جنبد

عراقي کي تواند گفت مدح تو؟ ولي مفلس
بدانچش دسترس باشد بدان مقدار در جنبد

اگر پيش سليماني برد پاي ملخ موري
روا باشد که هر شخصي ز استظهار در جنبد

دل تو را دوست تر ز جان دارد
جان ز بهر تو در ميان دارد