ديوان عراقي

حلقه بر در مي زدم، گفتي: درآي
اندر آن بودم که غيرت گفت: ني

در بيابان غمم، وقت اين دم است
کابر رحمت بر سرم باران کني

دود سوز من گذشت از آسمان
تا کيم در بوته هجران کني؟

چون عراقي سر نهاده در برت
هم سزد گر درد او درمان کني

کجايي؟ با فراقم در چه کاري؟
جدا افتاده از دلدار چوني؟

تو گر چه بينيم غلتان به خون در
نگويي آخر: اي افگار چوني؟

بسا جان عزيز مستمندان
که بر خاک در خود خوار بيني

نبيني هيچ شادي در دل ما
ولي اندوه و غم بسيار بيني

جانا، چه باشد؟ گر در همه عمر
گرد دل ما يک دم برآيي

حجاب روي تو هم روي توست در همه حال
نهاني از همه عالم ز بسکه پيدايي

به پرده در چه نشيني؟ چه باشد ار نفسي
به پرسش دل بيچاره اي برون آيي!

دل در سر زلف هر که بستم
دادم دل خود به اژدهايي

خود هر چه بجز تو در جهان است
هست آن چو سراب يا صدايي

اکنون به در تو آمدم باز
يابم مگر از درت عطايي؟

دلي دارم، چه دل؟ محنت سرايي
که در وي خوشدلي را نيست جايي

دل مسکين چرا غمگين نباشد؟
که در عالم نيابد دل ربايي

فتادم باز در وادي خون خوار
نمي بينم رهي را رهنمايي

نه دل را در تحير پاي بندي
نه جان را جز تمني دلگشايي

تنم هم گوش مي دارد کزين در
به گوش جانش آيد مرحبايي

همه شب نهاده ام سر، چو سگان، بر آستانت
که رقيب در نيايد به بهانه گدايي

عروس حسن تو را هيچ در نمي يابد
به گاه جلوه گري ديده تماشايي

حجاب روي تو هم روي توست در همه حال
نهاني از همه عالم، ز بسکه پيدايي

عراقي از پي تو دربه در همي گردد
تو خود مقيم ميان دلش هويدايي

همه از بيخودي خوش وقت بودند
همه ز آشفتگي در هوي و هايي

نشسته بر سر خوان فتوت
بهر دو کون در داده صلايي