ديوان عراقي

من از عشقت گريبان چاک کردم
تو خوش خوش دامن از من در کشيدي

نگويي تا چه بد کرد بجايت؟
که روي نيکو از من در کشيدي

نچيده يک گل از بستان شادي
ز غم صد خار در جانم خليدي

وي جان، بشتاب بر در دوست
چون نيست جز اوت هيچ ياري

گو: آمده ام به درگه تو
تا در نگري به دوستداري

ياد آر ز من، که بودم آخر
در بندگي تو روزگاري

بي روي تو هر گلي که ديدم
در ديده من خليد خاري

در پرده چند باشي؟ برگير برقع از روي
تا روي تو ببيند يک دم اميدواري

در انتظار وصلت جانم رسيد بر لب
از وصل تو چه حاصل، ما را جز انتظاري؟

دلم، که در سر زلف تو شد، طمع دارد
ز پاي بوس تو بر گردنان سرافرازي

از کرم در من بيچاره نظر کن نفسي
که ندارم بجز از لطف تو فريادرسي

تو خود انصاف بده، بلبل جان مشتاق
بي گلستان رخت چند تپد در قفسي؟

همه شادي و عشرت باشد، اي دوست
در آن خانه که مهمانش تو باشي

ز شادي در همه عالم نگنجم
اگر يک لحظه غم خوارم تو باشي

ندارم مونسي در غار گيتي
بيا، تا مونس غارم تو باشي

اگر چه سخت دشوار است کارم
شود آسان، چو در کارم تو باشي

همي نالم چو بلبل در سحرگاه
به بوي آنکه گلزارم تو باشي

از آن دل در تو بندم، چون عراقي
که مي خواهم که دلدارم تو باشي

جان کن، که نه لايق وصالي
خون بار، که در خور فراقي

چون در خور وصل نيست بودت
اي کاش نبودي، اي عراقي

عراقي، خوش بموي و زار بگري
که در هندوستان از جفت طاقي

در حال چو جام سجده بر دم
پيش رخ جان فزاي ساقي

باشد چو پياله غرقه در خون
چشمي که شد آشناي ساقي

بردار ز رخ نقاب يکبار
در پرده چنان جمال تا کي؟

بي وصل تو در هواي مهرت
چون ذره مرا مجال تا کي؟