ويس و رامين

چراغ مهر شد در دلش مرده
هم ايدون آتش کينه فسرده

نه جنگي بود مرگش را بهانه
نه خوني ريخته شد در ميانه

بدان گاهي که او با ويس بگريخت
به دام شاه موبد در نياويخت

بکن نيکي و در درياش انداز
که روزي گشته لولو يابيش باز

زبانها بود بر وي آفرين خوان
چو دلها در وفاي وي گروگان

مکن بد در جهان و بد مينديش
کجا گر بد کني بد آيدت پيش

بدانديشان همه بر دار بودند
و يا در چاه و زندان خوار بودند

در ايران هر کسي دانش بياموخت
بدان تا راز خود نزدش برافروخت

صد و ده سال رامين در جهان بود
از آن هشتاد و سه شاه زمان بود

شهي خوش زندگي بودست و خوش نام
که خود در لفظ ايشان خوش بود رام

جهان در دست ويس سيمتن کرد
مرو را پادشاه خويشتن کرد

دو خسرو نامشان خورشيد و جمشيد
جهان در فر هردو بسته اوميد

کرا دشمن نباشد در جهان کس
چو بيني دشمن او خود جهان بس

نديدم در جهان چون تو وفادار
چرا گشتي ز من يکباره بيزار

شگفتي نيست گر با تو جفا کرد
زمانه در جهان با که وفا کرد

چرا درد دگر بر من نهادي
بلا را راه در جانم بدادي

شکيبايي ز پيران سخت نيکوست
بخاصه در فراق جفت يا دوست

در آتشگه مجاور گشت و بنشست
دل پاکيزه با يزدان بپيوست

گهي در پيش يزدان لابه کردي
گناه کرده را تيمار خوردي

همي گرديم تازان در چراگاه
ز حال آنکه از ما شد نه آگاه

سرايي را که در وي يک زمانيم
درو جوياي ساز جاودانيم

جهان بندست و ما در بند خرسند
نجوييم آشنايي با خداوند

گل دولت به وقتي گشت خندان
که در گيتي شده پژمرده ريحان

همانا دهر را باغ اين زمانست
بدو در مملکت سرو روانست

کنون نيکان چو گلها در بهارند
بدانديشان چو گلبن پر ز خارند