ويس و رامين

بشد رامين ز پيش شاه ناکام
چو ماهي کش بود صدشست در کام

دل ويسه ز ديدارش برآشفت
در آن آشفتگي با دل همي گفت

ببستم دل به صد زنجير پولاد
همه بگسست و با تو در ره افتاد

ز بس انديشه ها کش بود در دل
نبود آگاه تا آمد به منزل

در آن ناله سخنهايي همي گفت
که آن گويد که تنها ماند از جفت

شبي چون دوش ديدم در زمانه
که بوسه تير بود و لب نشانه

کجا شد خرمي و ناز دوشين
عقيق شکرين و در نوشين

ندانم چون کنم با که نشينم
به جاي دوست در عالم که بينم

همالان تو در شادي و نازند
به کام دل همه گردن فرازند

تو همواره چنين در رنج و دردي
به غم خوردن قرارم را ببردي

تو در دل کن که او يک روز ناگاه
چو ره يابد بيايد از کمينگاه

سخن در نامه از زاري چنان بود
که خون از حرفهاي او چکان بود

نوشتم نامه در حال چنين سخت
که چون من نيست اکنون ايچ بدبخت

بلا را مونس و غم را رفيقم
به درياي جدايي در غريقم

ز جان من يکي آتش برافروخت
که صبر و رامشم در دل همي سوخت

چو دريا کرد چشمم را ز بس آب
کنون در آب چشمم غرقه شد خواب

چرا بردي ز من آن روي چون خور
که چون جان و روانم بود در خور

ز بس کردن نصيحت يا ملامت
مرا کردند در گيتي علامت

اگر چون من بود هر مهرباني
مباد از مهر در گيتي نشاني

غباري کز سم اسپت بجستست
چو پيکان در دو چشم من نشستست

خيال روي تو در ديدگانم
همي گريد ز راه ديده جانم

مرا در مهر بسيار آزمودي
به مهر اندر ز من خشنود بودي

بيا تا روي من بيني چو دينار
بر آن دينار باران در شهوار

نه شب خفت و نه روز آسود در راه
به رامين برد چونين نامه ماه

به دريا در گهر جفت نهنگست
چو نوش اندر جهان جفت شرنگست