ويس و رامين

وگر ناياب گردد در جهان سنگ
بود يک من به گوهر شصت همسنگ

اگر در زير وصلت هست صد گنج
نيرزد جستنش با اين همه رنج

تو نيز از بخردي و هوشياري
چو من باشي و غم در دل نداري

اگر صدسال تخم مهر کاري
ازو در دست جز بادي نداري

سمن بر ويس دست رام در دست
ز داغ عاشقي بيهوش و سرمست

همي گفت اي مرا چون ديده در خور
شبم را ماهتابي روز را خور

نه باشد در عتاب نيکوان جنگ
نه اندر نازشان بردن بود ننگ

چه برفش بود و چه زهر هلاهل
که در ساعت همي بفسرد ازو دل

عنان رخش را چون باد برتافت
سمنبر ويس را در راه دريافت

نه در پوزش سخن گفتن توانم
نه بي تو ره به کار خويش دانم

بگيرم من ترا در برف دامن
بدارم تا نه تو ماني و نه من

مراکس نيست جز تو در جهان نيز
چو من مانده نباشم تو ممان نيز

اگر شايد که من پيشت بميرم
چرا در مرگ دامانت نگيرم

به گاه مرگ جويم چون تو ياري
در آن گيتي به هم خيزيم باري

مرا هم تو بهشتي هم تو حوري
که جويد در جهان زين هردو دوري

همان گه دست يکديگر گرفتند
ز بيم دشمنان در گوشک رفتند

ز روي و موي ايشان در شبستان
نگارستان بد و خرم گلستان

ندانست او که رامين در سرايش
نشسته روز و شب با دلربايش

به کام خويش در دام اوفتاده
دو گيتي را به يک دلبر بداده

من آيم با تو تا گرگان به نخچير
که باشد در بهاران خانه دلگير

پلنگان را در آوردن ز کهسار
نهنگان را ز بيشه کردن آوار

مرا چون صبر باشد در جدايي
ازين پتياره چون يابم رهايي

مرو با شاه و ايدر باش خرم
تو بي غم باش او را دار در غم

زماني بر جدايي زار بگريست
ز بهر آنکه در زاري همي زيست

مرا گر راست آيد اين گماني
بمانم در بهشت اين جهاني