ويس و رامين

ترا موبد هم ايدون باد در بر
مرا چون تو يکي دلدار ديگر

نه خم زلفکانم گشت بي تاب
نه در اندر دهانم گشت بي آب

کجا ديدي دو تيغ اندر نيامي
و يا هم روز و شب در يک مقامي

جهان آشفته چون آشفته دريا
نوان در موجش اين دل کشتي آسا

همي شد در ميان برف چون کوه
فزون از کوه او را بر دل اندوه

دريغا آن همه رنج و تگاپوي
که در ميدان بسر برده نشد گوي

نمايد دوست جندان ناز و گشي
که در مهرش نماند هيچ خوشي

نه کس را در جهان گردن نهادي
نه باري زين جهان بر تن نهادي

چو بودي در گهرمان بي نيازي
به که کردي جهان افسوس و بازي

ز گريه کرد چشم خويش پرآب
به رخ براشک او چون در خوشاب

نبيني هيچ مهر و مهرجويي
که خود در وي نباشد گفت و گويي

نه با من خورده اي صدبار سوگند
که هرگز نشکني در مهر پيوند

نگه کن در همه روزي به فرداش
مکن بد تا نرنجي از مکافاش

هنوزم بر رخان لاله ست و نسرين
هنوزم در دهان زهره ست و پروين

گر از مهر و وفايم سير گشتي
بساط دوستي را در نوشتي

تو نيز اين دشمني در دل همي دار
مرا منماي چندين خشم و آزار

تو داري در لب آب زندگاني
که باز آري به تن جان و جواني

بدان زن ماني اي ماه سمنبر
که باشد در کنارش کور دختر

اگر هرگز تو روي من نديدي
نه در گيتي نشان من شنيدي

بلا را خود همين يک حال نيکوست
که بشناسي بدو در دشمن و دوست

مدر بر بخت من يکباره پرده
مکن جان مرا در مهر برده

درخت خرمي را شاخ مشکن
مه اوميد را در چاه مفگن

عتاب دوستان در وصل و هجران
بماند تا بماند مهر ايشان

اگر تيزي نمودم از در ناز
نگر تا من ترا چون جويمي باز

چو بودم روز شادي با تو انباز
شدم در روز سختي با تو دمساز