ويس و رامين

مبادا در سرايش چون تو مهمان
که نز وي شرم داري نه ز يزدان

مرا از تو دريغ آيد همي راه
ترا چون آورم در خانه شاه

چو از خانه برفتي در زمستان
ندانستي که باشد برف و باران

علم بر در زدي از بي نيازي
همي کردي به من افسوس و بازي

کنون از من همي جان بوز خواهي
به دي مه در همي نوروز خواهي

نه بس بود آنکه از پيشم براندي
نه بس آن تير کم در دل نشاندي

نه تو گفتي خداوندان فرهنگ
بمانند اشتي را جاي در چنگ

چرا تو آشتي در دل نداري
مگر چون ما سرشت از گل نداري

مگر چون جان من يابد رهايي
ترا هم دل بگيرد در جدايي

مرا در دل بماند از تو يکي درد
که درمانش به افسون نه توان کرد

مرا در جان فگندي زنگ آزار
زدودن کي توان آن را به گفتار

جفاهاي تو در گوشم نشستست
ره ديگر سخن بر وي ببستست

برفت آن دل که بودي دشمن من
همه چيزي دگر شد در تن من

نخواهم نيز در دام اوفتادن
دو گيتي را به يک ناکس بدادن

چه باشد گر تو از من سير گشتي
همان کين مرا در دل بکشتي

مرا در دل نيايد از تو سيري
ندارم بر جفا جستن دليري

کنون گر مرگ جانم در ربودي
مرا زو درد دل يکباره بودي

تنم در آب ديده غرقه گشتست
جهان بر من چو زلفت حلقه گشتست

دلم داري در آن زلف معنبر
ندانم چون روم بيدل ازيدر

اگر کوهي بدي از سنگ و آهن
نماندستي کنون يک ذره در تن

دلي رسته ز بيم و جسته از دام
دگر ره کي نهد در دام تو گام

دلت را در شکيبايي هنر نيست
مرو را زين که ميگويي خبر نيست

تو چون طبلي که بانگت سهمناکست
وليکن در ميانت باد پاکست

مرا در برف چون گمراه ماندست
ز من تا مرگ يک بيراه ماندست

مرا مردن بود در رزمگاهي
که گرد من بود کشته سپاهي