هيلاج نامه عطار

يکي ذاتي که اول مي نداري
که در اول در آخر مي برآري

که باشد عقل طفلي در ره تو
که افتاده است در خاک ره تو

خروش عشق تو در عالم افتاد
از اول در نهاد عالم افتاد

چو جان ما فنا شد در ره تو
از آن شد در حقيقت آگه تو

وصالش کرده هم روزي در اينجا
که ديد و بخت و پيروزي در اينجا

عجب خورشيد رويت در تک و ناب
فتاده اينزمان در قطره آب

طلبکاريست گردون در بر او
بسر گردنده بر خاک در او

گرفته نور شرعش قاف تا قاف
فکنده غلغلي در نون و در کاف

بتو آدم مشرف در زمانه
ز ذات او تو اصلي در ميانه

در امشب چون سوي حضرت شتابي
مراد خود در آنحضرت بيابي

چنان در سير عزت باخبر بود
که جانانش بکلي در نظر بود

چناني در ميان جان عطار
که همچون نقطه در عين پرگار

يکي در خاک و خون آغشته گشته
يکي در زهر جانش کشته گشته

درين ره نه قدم در خون در آخر
که گردد آن زمان آن يار ظاهر

قدم چون در نهي اين بار در راه
مشوي اين بار از بود خودآگاه

تو هستي در وجود خويش درياب
مثال جوهري در عين غرقاب

بمنزل در رسيدي مانده در چاه
اگرچه داده جان اندرين راه

درين گلخن بماندي مدتي باز
گهي در سوز بودي گاه در ساز

سفر کردي تو با اينسان در اينجا
نددي هيچ همراهان در اينجا

تو در درياي عشقي پروريده
کمال خود در ايندر يا نديده

نه در کونين و ني در عالميني
که سرگردان بين اصبعيني

الا ايجوهر قدسي کجائي
نه در عرشي نه در فرشي کجائي

سر و سامان ندارم در ره جان
بماندم خوار در بازار جانان

ترا در دل جمال ماهروئيست
بلاي عشق در هر لحظه سوئي است

عمل ميبايدت کردن در اينجا
پس آنگه گوي خود بردن در اينجا