ويس و رامين

به جاي زر ناب و در شهوار
به چنگ من سفال و سنگ کهسار

چه بود ار من گنه کردم يکي بار
نه جز من نيست در گيتي گنهکار

دونده باره هم در سر درآيد
برنده تيغ هم کندي نمايد

گمان بردم که از آتش رهاني
ندانستم که در برفم نشاني

به مهمانان همه خوبي پسندند
نه زين سان در ميان برف بندند

کنون دارد بلورين جام در دست
به کام دل هميشه شاد و سرمست

همي ترسم که آيد در شبستان
گلش را رفته بيند از گلستان

ز حسرت مي بسايم دست بر دست
که چيزي نيستم جز باد در دست

ازين در کامدي نوميد برگرد
به بيهوده مکوب اين آهن سرد

اگر بايد همي مردن بناچار
همان بهتر که ميرم بر در يار

بداند هر که در آفاق باري
که ياري داد جان از بهر ياري

همي گفت اين سخن رامين بيدل
بمانده تا به زانو رخش در گل

همه شب رخش در باران شده تر
به برف اندر سوار از رخش بدتر

همه شب ويس گريان در شبستان
به ناخن پاک بشخوده گلستان

چه بي شرمم چه با نيرنگ و دستان
که آسوده نشستم در شبستان

تني پرورده اندر خز و ديبا
بمانده در ميان برف و سرما

تو خفته در ميان خز و سنجاب
من افتاده به راه اندر گل و آب

وگر بودم ترا يک روز در خور
نگفتم جاودان تيمار من خور

نکردم در جهان جز تو يکي يار
تو نيز از بخت من بودي بدين زار

دلم گر چون کمان درمهر دوتاست
چو تيرست در جفا گفتار من راست

مرا مهر تو در تن جان پاکست
ز پيري جان مردم را چه باکست

سيه سر را گنه بر سر نبشتست
گنهگاريش در گوهر سرشتست

به مهر اند رکنم تدبير فردا
که دي را در نيابد هيچ دانا

گنه کردم ز بهر آزمايش
که چون داري در آمرزش نمايش

گناهم را بيامرز و چنين دان
که نيکي گم نگردد در دو گيهان