ويس و رامين

خوشا بادا که از مشرق در آيد
تو گويي کز گلستاني برآيد

شکفته روي و خندان رفت آذين
زمين بوسه کنان در پيش رامين

چه فرخ بود آذين پيش رامين
چه در خور بود رامين پيش آذين

وز آن ابر اوفتادش برق بر دل
بديدش برق آتش سوز در دل

چو لختي هوش بازآمد به جانش
صدف شد در دندان را دهانش

تو خود داني که من در مهرباني
بنا کردم سراي جاوداني

نواي من نشسته در بر تو
چگونه سرکشم از چنبر تو

به جان تو که تا از تو جدايم
تو گويي در دهان اژدهايم

ز من جز راستي هرگز نبيني
مرا در راستي عاجز نبيني

ز سر گيرم وفا و مهرباني
کنم در کار مهرت زندگاني

چه باشد گر برم در عشق تو رنج
نشايد يافت بي رنج از جهان گنج

همي تا در جهان دريا و رودست
ترا از من به هر نيکي درودست

چنان آيم شتابنده درين راه
که تير اندر هوا و سنگ در چاه

دو شادي هست او را در دو هنگام
يکي شادي گه نامه ست و پيغام

همي تا در رسيد از راه رامين
نديم و غمگسارش بود آذين

کنون در خواب ديدم ماه رويش
جهان پرمشک و عنبر کرده مويش

به خاصه چون بود در مرو يارش
چگونه خوش گذارد روزگارش

سمن بر ويس گفتا شاه خفتست
بلا در زير خواب او نهفتست

چو مستان خواب نوشين در ربودش
چنان کز گيتي آگاهي نبودش

ز روزن روي رامين ديد چون مهر
شکفته شد به جانش در گل مهر

مگر يکدل شدي با دشمن من
مگر آتش زدي در خرمن من

نه يک شب خفت و نه يک روز آسود
به رنج باغباني در بفرسود

کنون امد زمستان جدايي
بدو در ابر و باد بي وفايي

ز بدبختي در آمد سال و ماهي
که ويران شد درو هر جايگاهي

بجز من در ميان کس را گنه نيست
که بخت کس چو بخت من سيه نيست