ويس و رامين

ترا خواهم فرستادن به رامين
مرا در خورتر از جان و جهان بين

مکن در ره درنگ و زود بشتاب
چو باد دي مهي و تير پرتاب

مرا چون اژدها بر جان گزيدي
چو در شهر کسان جانان گزيدي

به جاي ناز و مهرت رنج و کينه
به جاي در خوشاب آبگينه

به پشتش بر سوار آسوده در راه
چنان بودي که مرد خفته بر گاه

بيابان را چو نامه در نوشتي
چو پرنده به گردون برگذشتي

ز بخت بد دلم را هر زماني
تو پنداري در آيد کارواني

بدرد اين دل از بس غم که در اوست
بدرد نار چون پر گرددش پوست

هميشه در دل من ابر دارد
ازيرا زين دو چشمم سيل بارد

تو تيري من کمانم در جدايي
چو رفتي نيز با زي من نيايي

نه جز تو نيست در گيتي مرا کس
درين گيتي هواي من توي بس

نه آنم که تو ديدستي نه آ نم
در آن گه تير و اکنون چون کمانم

دل من گر نبودي دشمن من
چنين عاصي نبودي در تن من

بنال اي دل که ارزاني بديني
که هم در اين جهان دوزخ ببيني

عديل ماهيان باشم به درياب
که خود چون ماهيم همواره در آب

کنون با او به نامه گشت گفتار
وگر خسپم بود در خواب ديدار

اگر مرگ من آنگه در رسيدي
مگر چشمم چنين روزي نديدي

بهار خاک را بينم شکفته
زمين را در گل و ديبا گرفته

همانا خاک در گيتي ز من به
که او را نوبهارست و مرا نه

نخواهد مي و گر چه نوش باشد
کجا در نوش وي را هوش باشد

نبيني ابر تيره در بهاران
که او را بيش باشد سيل باران

چو آيد آفتاب از ميغ بيرون
در آن ساعت بود گرماش افزون

گهي در شهر و جاي خويش رنجور
گهي از خان و مان و دوستان دور

نه تو مستي که من نادان و مستم
که بر باد تو در دريا نشستم

چرا کار چنين بيهوش کردم
چرا گفتار تو در گوش کردم