ويس و رامين

نبيني آنکه جوهر جويد از کان
به کان در آزمايد رنج چندان

مرا در دل درخت مهرباني
به چه ماند به سرو بوستاني

ترا در دل درخت مهرباني
به چه ماند بر اشجار خزاني

منم چون شاخ تشنه در بهاران
توي همچون هوا با ابر باران

چو بيمارم که در زاري و سستي
نبرد جانش اميد از درستي

چنان مرد غريبم در جهان خوار
به ياد زاد بوم خويش بيمار

نسوزد جان من يکباره در تاب
که اميدت زند گه گه برو آب

ز گشي بر فلک بردي تن خويش
ز عجب آتش زدي در خرمن خويش

دل من کرد گر با من جفا کرد
که شد طمع وفا در بي وفا کرد

همي زن تا بگويند کاين چرا کرد
بلا بخريد و جان را در بها کرد

به هجرش برفشانم در و مرجان
به وصلش برفشانم ديده و جان

دلم بردي و خود باره براندي
مرا در شهر بيگانه بماندي

نگويي حال آن بيچاره چونست
که بي من در ميان موج خونست

تو در درياي هجرم غرقه بودي
ز موج غم بسي رنج آزمودي

وصال من ترا خوش بود چون مي
فراقم چون خماري بود در پي

بگردد مهر نو با دلبر نو
چنان چون رنگ نو در جوهر نو

چه باشد گر شدي در مهر بدراي
نهال دوستي ببريدي از جاي

بدين غم در خورد چندين وزين بيش
وليکن مفلسي آيد مرا پيش

عفاالله زين دو چشم سيل بارم
که در روزي چنين هستند يارم

مرا دل در بلا ماندست ناکام
کنون صبرم به دل کردست پيغام

که من صبرم يکي شاخ بهشتي
مرا بردي و در دوزخ بکشتي

تو از من رفته اي يار دلارام
مرا در خور نباشد صبر و آرام

قضا در خواب بود و بخت بيدار
بدانديش اندک و اميد بسيار

مرا بي روي تو ناله نديمست
دريغ هجر در جانم مقيمست

اگر زين آمد اي عاشق ترا درد
که يارت در سفر يار دگر کرد