ويس و رامين

نگارا تا تو بودي در بر من
تنم چون شاخ بود و گل بر من

بياشفتست با من روزگارم
تو گويي با فلک در کار زارم

بکشتي در دلم تخم هوايت
کنون آبش ده از جوي وفايت

ببين روي مرا يک بار ديگر
نگر تا در جهان ديدي چنين زر

وفا را در دلم زيرا درنگست
ازيرا کاين دلم بنياد سنگست

دلم در عاشقي مي زان لبان خورد
مرا زين گونه مست جاودان کرد

ببوسم لاله را در ماه نيسان
همي گويم توي رخسار جانان

به دل گويم هم اکنون در رسد دوست
کجا آن بوي خوش بوي تن اوست

به خواب اندر خيالت پيشم آيد
مرا در خواب روي تو نمايد

گهي با روي تو اندر عتيبم
گهي از تير چشمت در نهيبم

چو در خوابم همي مهرم نمايي
چو بي خوابم همي دردم فزايي

اگر در خواب مهر من گزيني
به بيداري چرا با من به کيني

نه خرسندي بود چونين به ناکام
چو مرغي کاو بود خرسند در دام

ز بخت خويش چندان ناز بينم
کجا در خواب رويت باز بينم

چه باشد گر بوم صدسال بيدار
چو در گيتي بود نامم وفادار

اگر چه آب گل پاکست و خوشبوي
نباشد تشنه را چون آب در جوي

صدف چون شد تهي از گوهر خويش
نبيند نيز گوهر در بر خويش

نشستم در فراقت روي و مويم
بدان تا بوي تو از تن نشويم

به ناداني مجوي از من جدايي
که در گيتي تو خود با من سزايي

توي کبگ جفا من کوه اندوه
بود همواره جاي کبگ در کوه

کنارم هست چون درياي پرآب
دهانت چون صدف پر در خوشاب

فرو کشتم به دل در آتش آز
نهادم سر به بخت خويشتن باز

چو بازرگان به دريا در نشستم
ز دريا گوهر شهوار جستم

چو دي ماه فراق ما سرآيد
بهار وصلت و شادي در آيد

نبيني آنکه در دريا نشيند
چه مايه زو نهيب و رنج بيند