ويس و رامين

ز بس در چرم ايشان آژده تير
تو گفتي پرور بودند نخچير

کجا رامين چو او را ديد در راه
نه از راهش بپرسيد و نه از ماه

دگر بار آمدي چون غول ناگاه
که تا سازي مرا در راه گمراه

همي تا من رسم با آن پري روي
بسا آبا که خواهد رفت در جوي

دريغا کم جواني بار بربست
نماند از وي مرا جز باد در دست

بدين سر در جهان باشي نکونام
بدان سر جاودان باشي رواکام

مرا زين گونه آتش در دل افتاد
که يارم را دل از سنگست و پولاد

چه نيکويي کند مردم به مردم
که من در دوستي با او نکردم

تو خود داني سخن در هم سرشتن
به نامه هرچه به بايد نبشتن

اگر باز آوري او را به گفتار
شوم تا مرگ در پيشت پرستار

ز کاني کنده و بي بر بمانده
به کاني در جهان گوهر فشانده

نبشتم نامه در حال چنين زار
که جان از تن تن از جان بود بيزار

يکي بر تو دهم در نامه سوگند
به حق دوستي و مهر و پيوند

کرا داني چو من در مهرباني
چو تو با من نماني با که ماني

من آن ويسم که ماهم بر رخانست
من آن ويسم که نوشم در لبانست

مرا باشد به از تو در جهان شاه
ترا چون من نباشد بر زمين ماه

يکي آتش به مغز من در آيد
کزو جيحون ز چشم من برآيد

تو هيزم دادي او آتش برافروخت
به کام دشمنان در آتشم سوخت

وگر چه آتشم در دل فگندي
مرا مانند خر دل گل فگندي

کنون ده در بخواهم گفت نامه
به گفتاري که خون بارد ز خامه

مرا خود با فراقت خواب نايد
وگر آيد خيالت در ربايد

کنون آن کم تو ديدي سرو بالا
به بستر در فتاده گشته دوتا

مبادا هرگز از دردم رهايي
اگر من صبر دارم در جدايي

شکيبايي در آن دل چون بماند
که جز سوزنده دوزخ را نماند

دروغست آنکه جان در تن ز خونست
مرا خون نيست جانم مانده چونست