ويس و رامين

منم فردا و راه ماه آباد
بگردم در جهان چون گور آزاد

چه مايه رنج بردم در هوايت
چه مايه درد خوردم از جفايت

درازآهنگ شد در مهر کارم
که تو بر باد دادي روزگارم

به از ما نيست اکنون در جهان شاه
تو بر خوبان شهي و من شهان شاه

به پرده در تو بانو باش و خاتون
که من باشم شه شاهان ز بيرون

که يارد در جهان با تو چخيدن
دل از پيمان و فرمانت بريدن

بگو تا در دل سنگين چه داري
نهال دشمني يا دوستداري

که من در مهر تو گشتم ز جان سير
ترا زين پس نپرسم جز به شمشير

نشايد بيش ازين کردن مدارا
که رازم در جهان شد آشکارا

دل تو پيشه کرده بردباري
کف تو پيشه کرده در باري

بهي و بتري در ما سرشتست
چنان چو نيک و بد بر ما نبشتست

چرا ورزم بدين سان مهرباني
کزو در دست و ننگ جاوداني

ز بس کامد به گوش من ملامت
شدم يکباره در گيتي علامت

اگر تا جاودان در وي نشينم
به دو ديده کنارش را نبينم

همي خواهم ز شاهنشاه موبد
که من باشم در آن کشور سپهبد

به نقش لعل در وي بافته زر
چو روي بيدل و رخسار دلبر

پس آنگه دست يکديگر گرفتند
به تنها هردوان در باغ رفتند

به مشک آلوده فندق گل شخوده
ز خون آلوده نرگس در نموده

ازان ترسم که تو روزي به گوراب
ببيني دختري چون در خوشاب

همي ناليد ويسه در جدايي
شکيب از من جدا شد تا تو آيي

به چندان غم بياگند اين دل تنگ
که در دشتي نگنجد شصت فرسنگ

چو باشد در جدايي دل شکيبا
مرو را نيست نام عشق زيبا

عقاب و باز بد در حدي ساري
رفيق و جفت کبگ کوهساري

ز بس مي خوردن و خوشي در آمل
تو گفتي بودش آب رودها مل

ز بيم تيغ او در مرز گوراب
همي با شير بيشه خورد گور، آب