ويس و رامين

ز نسرين بود و سوسن بستر من
جهان افروز رامين در بر من

مي آسوده در مجلس همي گشت
رخ ميخواره همچون مي همي رشت

به زيبايي همي ماند به خورشيد
جهان در برگ و بارش بسته اميد

به زيرش سخت روشن چشمه آب
که آبش نوش وريگش در خوشاب

سرودي گوي بر رامين بدساز
به در بر روي مهرش پرده راز

جهان را در بر و برگش اميد است
ميان هر دو پيداتر ز شيد است

به زيرش ويس بانو چشمه آب
لبانش نوش و دندان در خوشاب

که تا من زنده باشم در دو گيهان
نمي خواهم که برگردم ز جانان

درخت کام تو گردد برومند
تو باشي در جهان مهتر خداوند

اگر روزي مرا کامي نمايد
به زير کام در دامي نمايد

کسي کاو تخم کشتن پيشه دارد
هميشه دل در آن انديشه دارد

تو تخم عاشقي در دل بکشتي
که بار آيد ترا حور بهشتي

چه عشق اندر دل و چه تيز آتش
در آتش عيش کردن چون بود خوش

تو در دل کن که بيني رنج و خواري
کني ناکام صبر و بردباري

تو خانه کرده اي بر راه سيلاب
درو خفته بسان مست در خواب

پس آن خواري ازين خواري بود بيش
کجا خونت بود در گردن خويش

روان را بيش ازين خواري چه داني
که در دوزخ بماني جاوداني

فسانه گشته اي در هفت کشور
هميشه خوار بر چشم برادر

که و مه چون به مجلس جام گيرند
ترا در ناحفاظان نام گيرند

همي گويند چون او کس چه بايد
که در گوهر برادر را نشايد

مبادا در جهان آن شادي و کام
کزو آيد روان را زشتي نام

تو در گيتي جز او دلبر نديدي
ازيرا بر بتانش برگزيدي

شد از تو روزگار لهو و بازي
تو در ميدان بازي چند تازي

تو باشي در ميان، ما بر کناره
نباشد جز درودي بر نظاره

چو بشنيد اين سخن رامين بيدل
تو گفتي چون خري شد مانده در گل