ويس و رامين

هر آن روزي که بنشستي به ايوان
به ايوان در نبودي تاج کيوان

اگر بي تو ببينم لاله در باغ
نهد لاله برين خسته دلم داغ

دزي کان جاي ديوان بود (و) گربز
چرا بردند حورم را در آن دز

مرا در خون آن بت باش ياور
هلاک از دشمنان او برآور

روم با ابر گويم تو هماني
که چون گفتار ويسم در فشاني

شوم لابه کنم در پيش دادار
به خاک اندر بمالم هر دو رخسار

اگر چه من به دست او اسيرم
همي خواهم که در پيشش بميرم

مرا تا ويس باشد در شبستان
نبينم زو مگر نيرنگ و دستان

دلي دارم که در فرمان من نيست
تو پنداري که اين دل زان من نيست

در کامم شده بسته به صد بند
به بخت من مزاياد ايچ فرزند

دگر ره در سراي شاه شاهان
فروزان گشت روي ماه ماهان

چنان شد ز استواري خانه شاه
کجا در وي نبودي باد را راه

کليد در ترا دادم به زنهار
يکي اين بار زنهارم نگه دار

تو خود داني که در زنهار داري
نه بس فرخ بود زنهارخواري

منم غرقه درين درياي منکر
بدو در اشک من مرجان و گووهر

وليکن آن سرا را چون بسوزم
که در وي جاي دارد دلفروزم

چرا خسپم توم در بر نخفته
چرا جان دارم از پيشت برفته

دريغا کاش بودي راه دشوار
نبودي در ميان اين بند بسيار

بيا اي دايه بر جانم ببخشاي
کليد در بياور بند بگشاي

دلي بسته چو در بر وي ببستند
تني خسته دگر باره بخستند

چو از پيشم برفت آن روي زيباش
به چشمم در بماند آن تير بالاش

خداوندي چو شه زين در برفته
به من چندين نصيحتها بگفته

نشسته شاه شاهان بر در شهر
نرفته نيم فرسنگ از بر شهر

قصب چادرش را در گوشه اي بست
درو زد دست و از باره فرو جست

هزاران پردگي را پرده برداشت
ببرد و در ميان راه بگذاشت