ويس و رامين

چهل تا جامه وشي و بيرم
بسان رشته در هم بسته محکم

ندارم بيش ازين در مهرت اميد
اگرچه تويني جز ماه و خورشيد

چه آن پندي که من بر تو بخوانم
چه آن تخمي که در شوره فشانم

اگر تو نوشي از تو سير گشتم
نهال صابري در دل بکشتم

نه رامين هرگز از تو شاد باشد
نه هرگز در دلت زو ياد باشد

چه آن کش باشد اندر خانه بدخواه
چه آن کش خفته باشد شير در راه

چه آ ن کش دشمني باشد نگهبان
چه آن کش مار باشد در گريبان

وزان پس هر دو را در خانه افکند
به مرگ هر دوان دل کرد خرسند

در خانه بريشان سخت بسته
جهاني دل به درد هر دو خسته

پس آنگه زرد را از در بياورد
ز گردانش يکي او را بدل کرد

چرا با دلبري تندي نمودم
که در عشقش چنين ديوانه بودم

مبادا هيچ عاشق تند و سرکش
که تندي افگند او را در آتش

يکي سرو سهي بيني بريده
ميان خاک و خون در خوابنيده

مگر گفتست با تو هوشياري
که گر دزددي کني در دزد باري

مگر چون من بدان در سخت شادي
که چون گنجش به خاک اندر نهادي

مگر چون ديدي آن سرو بهشتي
به باغ جاوداني در بکشتي

بريزد ترسم آن سيمين تن پاک
کجا بي شک بريزد سيم در خاک

چرا تيره نباشد اختر من
که در خاک است ريزان گوهر من

به باغ اندر نبالد بيش ازين سرو
که سرو من بريده گشت در مرو

به چرخ اندر نتابد بيش ازين ماه
که ماه من نهفته گشت در چاه

نگارا در جهان بودي تو تنها
نديدي هيچ کس را با تو همتا

دلت بگرفت از گيتي برفتي
به مينو در سزا جفتي گرفتي

به کوه غور ماهم را بکشتند
چنان کشته در اشکفتي بهشتند

به کوه غور در اشکفت ديوان
همي شادي کنند امروز ديوان

هر آن روزي که بنشستي به طارم
به طارم در تو بودي باغ خرم