ويس و رامين

سه کس در خرمي انباز گشته
ز گيتي کار ايشان راز گشته

ندانست هيچ دشمن راز ايشان
مگر در مرو، زرين گيس خاقان

چنان در جادوي او بود استاد
که لاله بشکفانيدي ز فولاد

گهي رامين چو يوسف بود در چاه
گهي مانند عيسي بود بر ماه

گرفته راه صعب و دور در پيش
نيايد تا نيابد داروي خويش

چو شاهنشاه شد در مرو خرم
پديد آمد به جاي سور ماتم

تبيره بر در خسرو فغان کرد
که چندين راه شاها چون توان کرد

هميدون ناي رويين شد غريوان
بران دو يار در اشکفت ديوان

همي شد شاه با لشکر شتابان
چو ابر و باد در کوه و بيابان

خروش و بانگ و غلغل در دز افتاد
چنان کاندر درختان اوفتد باد

پذيره ناشده او را سپهبد
به درگاهش در آمد شاه موبد

يکي در جادوي با ديو همبر
يکي از ابلهي با خر برابر

تو از بيرون نشسته در ببسته
درون رامين به کام دل نشسته

مکن غمگين به يافه خويشتن را
مده در خويشتن راه اهرمن را

مثل شد در زبان هفت کشور
شهان دانند باز ماده از نر

تو بر جانم همي بندي گناهي
مرا در وي نبوده هيچ راهي

نه تيري بد بدين دز چون برآمد
بدين درهاي بسته چون در آمد

مگو چيزي که در دانش نگنجد
خرد او را به يک جو بر نسنجد

شهنشه گفت: زردا چند گويي
ز بند در بهانه چند جويي

چه سود ار در ببستم مهر کردم
که چون تو سست رايي را سپردم

سرايي بود نامم بوستان رنگ
سيه کردي در و ديوارش از ننگ

خروشان بيدل و بي صبر و بي جفت
دوان در کوهها با دل همي گفت

مرا دل بود و دلبر هر دو در بر
کنون نه دل بماندستم نه دلبر

چو ويس دلبر از رامين جدا ماند
تو گويي در دهان اژدها ماند

چو آمد شاه موبد در شبستان
بديدش کنده روي چون گلستان