ويس و رامين

برم اين چاه بدبختي تو کندي
به صدچاره مرا در وي فگندي

نمد باشد در آب افگندن آسان
نباشد زو برآوردنش از آن سان

چنان بلبل که نالد زار برجفت
همي ناليد و در ناله همي گفت

روان بد در ميان شان آفتابي
خرد را فتنه اي دل را عذابي

کنون در تو نبينم آن حصاره
کزو آمد همي ماه و ستاره

همي دانست خود رامين گربز
که دلبندش کجا باشد در آن دز

بدو در مردمش همواره جادو
يکايک برق چنگ و کوه بازو

دل از مردي درو هم راه جستي
در و ديوار او درهم شکستي

ز يک تخميم در هنگام گوهر
بداند هرکسي به را ز بدتر

بر آتش روي انديشه همي شست
وصال دوست را در چاره مي جست

فلان تاوانه کاو را دل گشاده ست
سوي ديوار دز در برنهاده ست

نرفتي غرم پوينده در آن جاي
تو گفتي گشت پران مرغ را پاي

چو رامين تنگ شد در پاي ديوار
بديدش ويسه از بالاي ديوار

شب دي ماه و گيتي در سياهي
چو ديوي گشته از مه تا به ماهي

سه گونه آتش از سه جاي رخشان
به خانه در گل افشان بود ازيشان

سه يار پاک دل با هم نشسته
در کاشانه ها چون سنگ بسته

دلا گر در جدايي رنج بردي
ز رنج خويش اکنون بر بخوردي

چو در دست جدايي بيش ماني
ز وصلت بيش باشد شادماني

پس آنگه نوش کرد آن جام پر مي
ز رامين جام را صد بوسه در پي

گهي مستان غنودي در بر يار
ميان مشک و سيم و نار و گلنار

فرو کردم ز سر افسار دانش
نهادم پاي در بازار رامش

مرا اين جاي فردوس برينست
که در وي حور با من همنشينست

که داند کرد اين جز کردگاري
که ياور نيستش در هيچ کاري

گهي مست و گهي مخمور بودند
در آسايش همان رنجور بودند

دو تن در مهرباني همچو يک تن
بجز خوردن ندانستند و خفتن