ويس و رامين

اگرچه بود در پرده نهفته
همي تابيد چون ماه دو هفته

وگر چه بود در ره کارواني
چو سروي بود رسته خسرواني

هوا او را به آب مهر شسته
هزاران رشته در پروين گسسته

بلورين جام را بر کف نهاده
چو روي ويس در وي لعل باده

چو شاهنشاه را مي در سر آويخت
خرد را مغز او با مي برآميخت

من اندر باغ روز و شب مجاور
بد انديشم چو حلقه مانده بر در

جوان و مست و عاشق چنگ در بر
نشسته يار پيش يار ديگر

چو از مي مست شد پيروزگر شاه
به شادي در شبستان رفت با ماه

دل موبد ز ويسه بود پر درد
در آن مستي مرو را سرزنش کرد

گل و برگت نکو باشد ز ديدن
وليکن تلخ باشد در چشيدن

کلوخي را که او در پس نشيند
مرو را چون که البرز بيند

نگر تا در دل انديشه نداري
که تو بيني ز من زنهار خواري

شهنشه را شگفت آمد ز دلبر
ز گفتار چنان زيبا و در خور

اميدش تازه شد چون شاخ نسرين
ز مستي در ربودش خواب شيرين

در آن انديشه جنبش آمد از بام
مگر بامش آمد خسته دل رام

دل اندر تاب و جان در يوبه جفت
غريوان با دل نالان همي گفت

نگارينا روا داري بدين سان
تو در خانه من اندر برف و باران

تو در خوابي و آگاهي نداري
که عاشق چون همي گريد بزاري

الا اي باد تندي کن زماني
در آن تندي بهم بر زن جهاني

شتاب دوستي در جانش افتاد
همان دم دايه را پيشش فرستاد

من آنم در وفا و مهرباني
که تو ديدي، چرا پس تو نه آني

من اندر برف و تو در خز و ديبا
من از تو ناشکيبا تو شکيبا

دلم در مهر تو گمراه گشتست
به راهم بر فراقت چاه گشتست

به درد من مشو يکباره خرسند
مرا در چاه رنج افتاد مپسند

که من تا در زمانه زنده باشم
به پيش بندگانت بنده باشم