ويس و رامين

مرو را گفت رامين: اي برادر
بپوش اين راز ما در زير چادر

گشاده دل به کام و در ببسته
به مي گرد از رخان خويش شسته

به روز اندر نشاط و شادماني
به شب در خرمي و کامراني

گهي مي بر کف و گه دوست در بر
شده مي نوش بر رخسار دلبر

هنوز از باده بودي مست و در خواب
نهادنديش بر کف باده ناب

نشسته پيش او رامين دلبر
گهي طنبور و گاهي چنگ در بر

خوشا ويسا نشسته پيش رامين
چنان کبگ دري در پيش شاهين

کر خرما در جهان با خار باشد
نشاط عشق با تيمار باشد

مگر کارت بود در مهر کاري
ازان بهتر که تو اميد داري

همي جستش ز هر سو يک شبانروز
به دل در آتشي مانده خردسوز

کنون در عاشقي بس ناتوانم
چنان گشتم که گر بينم ندانم

کنون کز مهر دارم حلقه در گوش
هر آن چيزي که او را خوش مرا نوش

صواب آن ديد کز ره بازگردد
هواي ويس جستن در نوردد

به هر نامي که خواهي زو نکاهم
به ميدان در چنو پنجاه خواهم

به مرو اندر چنان بودم شب و روز
که گفتي آهوم در پنجه يوز

نه او را جان به کوهي باز بستست
و يا در چشمه حيوان بشستست

نباشد دير، باشد زود اين کار
تو گفتار مرا در دل نگه دار

مرا شش ماه در گيتي دوانيد
چه مايه رنج زي جانم رسانيد

کنون غمگين و آشفته بدان است
که او بي يار زنده در جهان است

همي تا باشد اين دل در تن من
نپردازم به جنگ هيچ دشمن

چو اين گفتار ازو بشنيد مادر
تو گويي در دلش افتاد آذر

ترا خواهم که بينم در جهان بس
که بر من نيست فرخ تر ز تو کس

چه مايه در جهان رنج و بلا ديد
نگر چه روزگار ناسزا ديد

بخورد از راستي پاکيزه سوگند
که هرگز نشکند در مهر پيوند

چو در پيشت بود کاني ز گوهر
چرا جويي به سختي کان ديگر