ويس و رامين

هوا چون بيشه ديد از رمح و نيزه
چو سرمه گشته در ره سنگ ريزه

چو در نامه سخنها ديد چونان
شد از آزار و از تندي پشيمان

منم مهمان تو يک ماه در ماه
چنان چون دوستداران نکوخواه

بکن اکنون تو ساز ميزباني
در آن ايوان و باغ خسرواني

نگر تا در دل آزارم نداري
هم اکنون ويسه را پيش من آري

چو در مرو گزين شد شاه شاهان
دلش خرم به روي ماه ماهان

نه هر کاو جايگاهي مهرباني
کند، دارد به دل در بدگماني

اگر سوگند بتواني بدين خورد
نباشد در جهان چون تو جوانمرد

چو در زيرش نباشد ناصوابي
چه سوگندي خوري چه سرد آبي

همي تا تو به من بر بدگماني
از آن در مر ترا باشد زياني

بسان دلبري در لعل و ملحم
گرازان و خروشان مست و خرم

ز چهره نور در گيتي فگنده
ز نورش باز تاريکي رمنده

نبود آگاه در گيتي زن و مرد
که شاهنشاه آن آتش چرا کرد

همان گه ويس در رامين نگه کرد
مرو را گفت بنگر حال اين مرد

مرو را نيز دام خود نهادم
نه آن بودم که در دام اوفتادم

کنون در پيش شهري و سپاهي
ز من خواهد نمودن بي گناهي

بدان تا کهتر و مهتر بدانند
کجا در ويس و رامين بدگمانند

بيا تا پيش ازين کاومان بخواند
ورا اين راستي در دل بماند

تو چاره داني و نيرنگ بازي
نگر در کار ما چاره چه سازي

فراوان زر و گوهر برگرفتند
پس آنگه هر سه در گرمابه رفتند

همان گه پيش مرد باغبان شد
بياراميد چون در بوستان شد

ز گرما و کوير آگه نبودند
تو گفتي هيچ شب در ره نبودند

چو باشد مرد عاشق در بر دوست
همه زشتي به چشمش سخت نيکوست

کجا عاشق به مرد مست ماند
که در مستي غم و شادي نداند

به ري در بود رامين را يکي دوست
به گاه مردمي با او ز يک پوست