167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ويس و رامين
بجز رود و سرود و چنگ و طنبور
که آيد هيچ پند او را به فرياد
که داند مردم او را باز پيوست
به چوگان گوي بر کيوان فگندند
که در گيتي بهشت خود ترا داد
ز ناداني در آتش آب جويي
به گاه مهر با صد يار بي يار
چنان آمد که اندر سال نيسان
جهان چون روي ويس سيمبر ديد
ز خوبي و خوشي وي را که و راغ
کجا در مهر چون شيران جگر داشت
که هستم گوروار افتاده در دام
که دل در مهر آن بي مهر بستم
تنش از کينه شد چون بيد لرزان
به هرکس بسته بر رامين گشاده
به هرجايي که خواهي ره گشادست
از آن سو کت نبد در دل گماني
چو جان بر هر دلي گشته گرامي
که هرگز يکدگر را ياد ناريم
که باشد در شبستانت ز من به
تو گفتي سيل هجران دل همي برد
مرا در دام عشقش تو کشيدي
هميدون ويس در چشم تو مرده
ازو بسيار گونه هوش گيري
که پس کشته شوي در دامن ويس