ويس و رامين

که من داشن ندانم در خور تو
وگر جان برفشانم بر سر تو

چو پيش ويس رفت او را دژم ديد
ز گريه در کنارش آب زم ديد

چو در دوزخ شوم از بهر رامين
مرا کي سود دارد مهر رامين

جوابش داد ويس و گفت چندين
چرا در دل گرفتي مهر رامين؟

مرا کردي چنين يکباره پدرود
فگندي نام و ننگ خويش در رود

مرو را در پناهت کي پذيري
درين کارش چگونه دست گيري

مرا آزار تو سختست بر دل
وگرنه هيچ کامم نيست در دل

نه گر شاهين شدي در من رسيدي
وگر بادي شدي بر من وزيدي

در آن هفته به يکديگر رسيدند
چنان کز هيچ کس رنجي نديدند

بماند آسوده رامين در خراسان
کجا او خويشتن را ساخت نالان

نسيم باغ و بوي ويس در هم
روان خسته را بودند مرهم

چو گنبد را ز بيگانه تهي کرد
ز راه بام رامين را در آورد

تو در زيبايي آن رخشنده ماهي
کجا تاريکي و تيمار کاهي

بدو گفت اي جوانمرد جوانبخت
بسي تيمار ديدم در جهان سخت

بسست اين نام و اين اورنگ شه را
که دارد در شبستان چون تو مه را

که من چون گل ببينم در گلستان
به ياد آرم ازين سوگند و پيمان

در آورده به ويسه دست رامين
چو زرين طوق گرد سرو سيمين

لب اندر لب نهاده روي بر روي
در افگنده به ميدان از خوشي گوي

بسفت آن نغز در پر بها را
بکرد آن پارسا ناپارسا را

چو آمد شادمان در کشور ماه
پذيره رفت شاه و لشکر شاه

به هفته روي او يک راه ديدي
بنزد شاه يا در راه ديدي

شهنشه خفته بود و يس در بر
دل اندر داغ آن خورشيد دلبر

چو در دستم بود درياي سرکش
چرا پرهيزم از سوزنده آتش

برفت و ويس را در خانه اي برد
بدو گفت اين نبد پتياره اي خرد

که تو در پيش من با شاه کردي
هم آب خود هم آب من ببردي