ويس و رامين

مرا در دست چون تو جادوي داد
که با تو نيست شرم و دانش و داد

جهان در چشم دانا هست بازي
نباشد هيچ بازي را درازي

اگر خود ديد خواهي در جهان مرد
نيابي همچو رامين يک جوانمرد

گهي دارند شوي نغز در بر
به کام خويش و گاهي يار دلبر

چو من بينم شما را هردو با هم
نباشد در جهان زان پس مرا غم

هزاران دام پيش ويس بنهاد
هزاران در ز پيش دلش بگشاد

هر آيينه نه سنگيني نه رويين
در انده چون تواني بود چندين

چو ديگر روز گيتي بوستان شد
فروغ مهر در وي گلستان شد

مرو را گفت راما چند گويي
در آتش آب روشن چند جويي

عجب ماندم من از فرهنگ آن ماه
که در وي نيست افسون مرا راه

چو بشنيد اين سخن آزاده رامين
چو کبگ خسته شد در چنگ شاهين

جهان در پيش چشمش تنگ و تاريک
اميدش دور و بيم مرگ نزديک

تنش ابر بلا را گشته منزل
نم اندر ديدگان و برق در دل

نگيرم باز دست از دامن تو
منم با خون خود در گردن تو

سپاس جاودان باشدت بر من
که آهرمن نيابد راه در من

فرو افتم ز کوه تندبالا
جهم در موج آب ژرف دريا

ز دوزخ نيز ترسانم به فرجام
که در دوزخ شوم بدروز و بدنام

خرد را در دو ديده او بدوزد
دگرباره دلم بر وي بسوزد

چه بفزايدت گر خونش بريزي
که باشد در خورت چون زو گريزي

ترا چون حورو ديبا روي بنگاشت
پس اندر مهر و در سايه همي داشت

فزون شد در دلش بخشايش رام
گرفت از دوستي آرايش رام

وفا چون صبح در جانش اثر کرد
وزان پس روز مهرش سربرآورد

رميده گور در داهولش افتاد
وز افسونش به بند آمد سر باد

به بزم اندر نشسته با مي و رود
بسان غرقه افتاده در رود

رخ از مستي بسان زر درتاب
دل از سستي بسان خفته در خواب