ويس و رامين

نه مي گيرم نه با خوبان نشينم
نه جز وي در جهان کس را گزينم

به شب تا روز پيچان و نوانم
چو ماري چوب خورده در ميانم

مرا عشق تو در جان خوشتر از جان
وگرچه جان من زو گشت رنجان

نگر تا در دلت نايد که نيرو
تواني کرد با فرزند شهرو

ترا آن به که دل در وي نبندي
کزين دلبندي آيد مستمندي

خردمندي و شرم و دانش و راي
به کار آيد روان را در چنين جاي

هر آيينه تو نپسندي که در من
به زشتي راه يابد گفت دشمن

چنانست او ميان ويس دختان
که خسرو در ميان نيک بختان

بسي زاري و لابه کرد و خواهش
نيامد در ستيز دايه کاهش

در بسته ز پيشم برگشايي
به روي ويسه ام راهي نمايي

مکن بي جرم را در چاه مفگن
نمک بر سوخته کمتر پراگن

توي درمان دردم در جهان بس
درين بيچارگي فرياد من رس

بجز تو در جهان کس را ندانم
که با او راز خود گفتن توانم

سخن داني بسي هنگام گفتار
هنر داري بسي در وقت کردار

اگر نه بخت من بودي نکوراي
ترا پيشم نياوردي در اين جاي

بگفت اين و پس او را تنگ در بر
کشيد و داد بوسي چند بر سر

دريده شد همانگه پرده شرم
شد آن گفتار سردش در زمان گرم

بدو گفت: اي فريبنده سخنگوي
ببردي از همه کس در سخن، گوي

بدان مانم که در دريا نشيند
ز دريا باد و موج سخت بيند

کنون اميد در کار تو بستم
مگر گيري درين آسيب دستم

بخنده گفت جادو کيش دايه
تو هستي در سخن بسيار مايه

چه ديوست اين که بر جانت نشستست
در هر شاديي بر تو ببستست

چو بشنيد اين سخن ويس دلارام
تو گفتي يافت لختي در دل آرام

نشسته بر سمند کوه پيکر
مرو را نيزه در کف تيغ دربر

به بيگانه زمين در دست دشمن
بگو تا حال تو چونست بي من