ويس و رامين

وگر رخ را در آب شور شستي
ز پيرامنش ني شکر برستي

چو ماهي در چمن گاه بهاران
ستاره گرد ماه اندر هزاران

که داند کرد يک يک در سخن ياد
که شاهنشاه وي را چه فرستاد

چو باده خورد با مردم چنان خورد
که در يک روز دخل يک جهان خورد

ز پيش آنکه او جويد ز من کام
ترا گسترد بايد در رهش دام

به حکم ايزدي خرسند گردي
ستيز و کينه از دل در نوردي

رسيد آن آب در هر مرغزاري
پديد آمد چو جيحون رودباري

چو شير گرسنه بسته به زنجير
چران در پيش او بي باک نخچير

به کام دشمنان در وصلت دوست
چو زندان بود گفتي بر تنش پوست

به شب در بر گرفته دوست را تنگ
تو گفتي دور بودي شصت فرسنگ

به گونه اشک خون چندان براندي
که از خون پاي او در گل بماندي

خيال دوست در ديده بمانده
ز چشمش خواب نوشين را برانده

گهي در باغ شاهنشاه رفتي
ز هر سروي گوا بر خود گرفتي

شما را بخت جفت و باغ دادست
مرا در عشق درد و داغ دادست

قضا را دايه پيش آمد يکي روز
چنو گردان در آن باغ دل افروز

ز شرم دايه رويش گشت پرخوي
بسان در فشانده بر سر مي

هنوزش بود پشت لب چو ملحم
لبش چون انگبين و باده در هم

به گوهر تا به آدم نامورشاه
به پيکر در زمانه سيمبر ماه

چو تنها دايه را در بوستان ديد
تو گفتي روي بخت جاودان ديد

خرد باشد که زشت از خوب داند
چو مهر آيد خرد در دل نماند

دو چشمم تا بهشتي ديد خرم
دلم چون دوزخي افتاد در غم

گه رامش چنان دلتنگ و زارم
که گويي با بلا در کارزارم

به گور خسته مانم در بيابان
به دل برخورده زهرآلوده پيکان

به هر حالي به بخشايش سزايم
که چونين در دم سرخ اژدهايم

تو نيز از مردمي بر من ببخشاي
به نيکي در دلت مهرم بيفزاي