167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
ويس و رامين
عديل شاه شاهان ماه ماهان
بدو در گلستان گوهرفشان بود
سراي شاه خود داني که چون بود
نگاريده به نقش چينيانه
از انده جان او را کارواني
به رخ بر ديده را خونبار کردي
وليکن باغ را در بسته محکم
تو گفتي دود شد در مغز جانش
که کردت در همه عالم فسانه
مرا در شهر خود ديوانه کردند
اگر بي تو بخواهم زندگاني
فگنده سر چو بوتيمار در پيش
چرا جان در تباهي مي گدازي
پس آنگه از پست نامد برادر
مرو را همبر و جان و جهاني
چراغي برد و شمعي باز بنهاد
و يا در باديه کشتي همي راند
که تو امروز در شهر کساني
بگويد بر تو اين گفتار در حال
نجست از هيچ رو آزار دايه
تنم در موج دريا، دل بر آذر
سراپا هر دو چون دو يار در خور
بدو در سي و دو لؤلؤ نهفته
نهان در زير دو لعل بدخشان
ندانستي که آن بت را چه خواندي