ويس و رامين

کجا درگاه دز بر شاه بگشاد
به دز در شد هم آنگه شاه دلشاد

سپه را سوي مغرب برد هموار
که آنجا بود در چه مانده سالار

ستاره هر يکي بر جاي مانده
چو مرواريد در مينا نشانده

حمل با ثور کرده روي در روي
ز شير آسماني يافته بوي

دو پيکر باز چون دو يار در خواب
به يکديگر بپيچيده چو دولاب

به پاي هردوان در خفته خرچنگ
تو گفتي بي روان گشتست و بي چنگ

اسد در پيش خرچنگ ايستاده
کمان کردار دم بر سر نهاده

زن دوشيزه را دو خوشه در دست
ز سستي مانده بر (يک) جاي چون مست

در آورده به هم گزدم سر و دم
ز سستي همچو سرما خورده مردم

کمان ور را کمان در چنگ مانده
دو پاي آزرده دست از جنگ مانده

فتاده آبکش را دلو در چاه
بمانده آبکش خيره چو گمراه

بمانده ماهي از رفتن به ناکام
تو گفتي ماهي است افتاده در دام

به نزد جوي خرگوشي گرازان
دو سگ در جستن خرگوش تازان

چو در دز رفت شاهنشاه موبد
به ايدون وقت و ايدون طالع بد

شتابان روز و شب در راه تازان
به روي دلبر خود گشته نازان

در و ياقوت خندان و سخنگوي
چو سيم ناب رخشان و سمن بوي

يکي را سنگ بر دل خاک بر سر
يکي را جام بر کف دوست در بر

مگر زان کشت او را ديده در جان
که او را زود آرد بار مرجان

زبان بسته رگ از ديده گشاده
نهيب عاشقي در دل فتاده

چه بودي گر دگر ره باد بودي
ز روي ويس پرده در ربودي

چه بودي گر مرا در خواب ديدي
دو چشم من پر از خوناب ديدي

گهي در چاه وسواس اوفتادي
گهي دل را به دانش پند دادي

تو پيچان گشته اي در عشق آن ماه
خود او را نيست از حال تو آگاه

دل عاشق در آتش سال تا سال
نپرسد ايچ کس وي را ازان حال

چنان چون بود مهرافزاي رامين
چو کبگ خسته دل در چنگ شاهين