ويس و رامين

تو گفتي ناگهان دو کوه پولاد
در آن صحرا به يکديگر درافتاد

تو گفتي جنگيان کارنده گشتند
همه در چشم و دل پولاد کشتند

کسي نشيند آوازي در آن جاي
مگر آواز کوس و ناله ناي

گهي اندر زره شد تيغ چون آب
گهي در ديدگان شد تير چون خواب

گهي رفتي سنان چون عشق دربر
گهي رفتي تبر چون هوش در سر

همي دانست گفتي تيغ خونخوار
که جان در تن کجا بنهاد دادار

در آن انبوه گردان و سواران
وز آن شمشير زخم و تيرباران

شما را شرم باد از کرده خويش
وزين کشته يلان افتاده در پيش

ز صف خويش بيرون تاخت چون باد
چو آتش در سپاه دشمن افتاد

يکي تاريکي از گيتي برآمد
که پيش از شب رسيدن شب در آمد

در آن دم گشت مردم پاک، شبکور
به گرد انباشته شد چشمه هور

چو خورشيد فلک در باختر شد
چو روي عاشقان همرنگ زر شد

ميانجي گر نه شب بودي در آن جنگ
نرستي جان شاهنشه از آن ننگ

در آمد لشکري از کوه ديلم
گرفته از سپاهش دشت تارم

بدو در انده از شادي فزونست
دل دانا به دست او زبونست

شهنشه در زمان از راه برگشت
به راه اندر تو گفتي پرور گشت

چو خورشيد بتان ويس دلارام
تن خود ديد همچون مرغ در دام

خروشان زار با دايه همي گفت
به زاري نيست در گيتي مرا جفت

ازين بدتر چه باشد مرمرا بد
که ناکام اوفتم در دست موبد

چو بخروشم خروشم نشنود کس
نه در سختي مرا ياور بود کس

نگر تا در دلت ناري گماني
که کوشي با قضاي آسماني

من از بهر تو ايدر آمدستم
کجا در مهر تو بيدل شدستم

همي تا جان من باشد به تن در
ترا با جان خود دارم برابر

مبر زين بيش در اميد من رنج
به باد يافه کاري برمده گنج

وگر ويرو مرا بر سر نبودي
مرا مهر تو هم در خور نبودي