ويس و رامين

من او را روز و شب در ناز دارم
کليد گنجها او را سپارم

به فرياد آمده دل زير هر بر
ستوهي يافته هر مغز در سر

مرا تا هست ويرو در شبستان
نباشد سوي مروم هيچ دستان

چو دارم سرو گوهربار در بر
چرا جويم چنار خشک و بي بر

کسي را در غريبي دل شکيباست
که اندر خانه کار او نه زيباست

بسازم با برادر چون مي و شير
نخواهم در غريبي موبد پير

جواني را به پيري چون کنم باز
ملا گويم ندارم در دل اين راز

همي رفت و نبود او هيچ آگاه
که در پيشش همي راهست يا چاه

مگر دژخيم ويسه دژ پسندست
که ما را اينچنين در غم فگندست

ز کين جويي شده چونان بي آزرم
که در چشمش جهان تاري بد از شرم

چنانت باد در دولت بلندي
که چون جمشيد ديوان را ببندي

زن و مردش نشسته در خورنگاه
خورنگاه از بتان پر اختر و ماه

کجا ويروست آنجا مهتر رزم
ز ناداني به زور خويش در بزم

لقب کردست روحا خويشتن را
به دل در راه داده اهرمن را

ز بس کينه همي لرزيد چون بيد
چو در آب رونده عکس خورشيد

تن من جان شيرين را نخواهد
اگر در جان من مهرت بکاهد

کجا آن سور و آن آراسته بزم
گرانتر بود در چشم من از رزم

ز بانگ مطربان گشتم بي آرام
نواشان بود در گوشم چو دشنام

کنون در خانه ويروي و قارن
ز چشم بد برآيد کام دشمن

بسا خونا که مي جوشد در اندام
بسا جانا که مي لرزد بي آرام

به گرد اندر چنان بودند لشکر
که در ميغ تنک تابنده اختر

در آن فرياد صنج او را عديلي
چو قوالان سرايان با سپيلي

در آن صحرا يلان بودند چونين
فداي نام کرده جان شيرين

نبودش جاي بنشستن به گيهان
همي شد در دهان و چشم ايشان

چو آمد هر دو لشکر تنگ در هم
ز کين بردند گردان حمله بر هم