ويس و رامين

گهي گفتي که اين گنج شهانست
که در وي آرزوهاي جهانست

تنش سيمست و لب ياقوت نابست
همان دندان او در خوشابست

نشانده عقد او را در بر زر
بسان آب بفسرده بر آذر

به هم بودند آنجا ويس و رامين
چو در يک باغ آذرگون و نسرين

چه خواهد کرد با ايشان زمانه
در آن کردار چون دارد بهانه

هنوز ايشان ز مادرشان نزاده
نه تخم هر دو در بوم اوفتاده

پراگنده شده در شهر نامش
ز دايه نامه اي شد نزد مامش

چو آمد نامه دايه به شهرو
به نامه در سخنها ديد نيکو

چنان بايسته کرد آن بافرين را
که در فردوس، رضوان حور عين را

ترا خسرو پدر بانوت مادر
ندانم در خورت شويي به کشور

چو در گيتي ترا همسر ندانم
به ناهمسرت دادن چون توانم

در ايران نيست جفتي با تو همسر
مگر ويرو که هستت خود برادر

چو خواهد بود سال بد به گيهان
پديد آيدش خشکي در زمستان

چو تير از زه بخواهد تافتن سر
پديد آيد در آهنگ کمان ور

کجا چون آفرين برخواند شهرو
نهادش دست او در دست ويرو

ز دريا دود رنگ ابري برآمد
به روز پاک ناگه شب در آمد

نه ابرست آن تو گفتي تندبادست
کجا در کوه خاکستر فتادست

چو شيري در بيابان گور جويان
و يا گرگي سوي نخچير پويان

کجا نامه حريري بد نبشته
به مشک و عنبر و مي در سرشته

به راه اندر شتاب تو چنان باد
که گردت را نيابد در جهان باد

چو شهرو نامه بگشاد و فرو خواند
چو پي کرده خري در گل فرو ماند

کجا در نامه بسياري سخن يافت
همان نو کرده پيمان کهن يافت

کنون سوگند و پيمان را مفرموش
بجا اور وفا در راستي کوش

کنون کان ماه را يزدان به من داد
نخواهم کاو بود در ماه آباد

جوانان بيشتر زن باره باشند
در آن زن بارگي پرچاره باشند