ويس و رامين

نه زان گونه که در خانه بماند
بجز قايل مرو را کس نخواند

اگر داننده اي در وي برد رنج
شود زيبا چو پرگوهر يکي گنج

چو باشد نام من در نام ايشان
برآيد کام من چون کام ايشان

گيا هرچند خود رويد به بستان
دهندش آب در سايه گلستان

ز هشتم چرخ هرمزد خجسته
وزيرش بود دل در مهر بسته

گزيده هرچه در ايران بزرگان
از آذربايگان وز ري و گرگان

قدح پرباده گردان در ميان شان
چنان کاندر منازل ماه رخشان

کجا در باغ و راغ و جويباران
ز جام مي همي باريد باران

به پشت زنده پيلي کوه پيکر
گرفته کوه را در زر و گوهر

به بالاسرو و بار سرو خورشيد
به لب ياقوت و در ياقوت ناهيد

به گيتي کام راندن با تو نيکوست
تو بايي در برم يا جفت يا دوست

که من دارم ترا با جان برابر
کنم در دست تو شاهي سراسر

تن و جان در رهت قربان کنم من
هران چيزي که گويي آن کنم من

ز عمر خويش بودم در بهاران
چو شاخ سرخ بيد از جويباران

اگر بگذشتمي يک روز در کوي
بدي آن کوي تا سالي سمن بوي

چو در پيري بدين سان دلستاني
چگونه بوده اي روز جواني

نگر تا در چه سختي اوفتادند
که نازاده عروسي را بدادند

نگر کاين دام طرفه چون نهادست
که چونان خسروي در وي فتادست

هوا را در دلش چونان بياراست
که نازاده عروسي را همي خواست

به پيري بارور شد شهربانو
تو گفتي در صدف افتاد لولو

همه در روي او خيره بماندند
به نام او را خجسته ويس خواندند

به خز و قاقم و سمور و سنجاب
به زيورهاي نغز و در خوشاب

خرد در روي او خيره بماندي
ندانستي که آن بت را چه خواندي

گهي گفتي که اين باغ بهارست
که در وي لاله هاي آبدارست

گهي گفتي که اين باغ خزانست
که در وي ميوه هاي مهرگانست