مجموعه آثار عطار

تو در مردي نداري پاي بر جاي
چنان بهتر که داري بند بر پاي

وگر خواهي که در عالم چو چاکر
نهد خلق جهان بر پاي تو سر

کلاه سروري از سر بينداز
سر خود در ره کهتر درانداز

تو در آيينه روي خويش ديدي
تو پنداري سخن از خود شنيدي

تو در آيينه ديدي روي خود را
نداري ديده عقل و خرد را

اگر در آينه آتش به بيني
هم آيين خود آييني به بيني

بسي در کسوت زيبائي خود
که زيبائي چو تو بينند بي حد

ترا چون در صف صورت کشيدند
تو افتادي بدام ايشان بريدند

وگرنه بر سر باطل بماني
چو کوري بي عصا در گل بماني

چه نفع آمد بگو اي مرغ خوش باش
در حمام را از نقش نقاش

همي گردند پياپي گردش او
دو چاکر در رهش رومي و هندو

تو تا در بندگي بي جان نگردي
قبول حضرت سلطان نگردي

برو در عاشقي مي سوز و مي ساز
مکن راز دل خود پيش کس باز

مکن فرياد و خاموشي گزين تو
به بين در روي خود عين اليقين تو

بکيوان برکشي آنرا که خواهي
بخذلان در کشي آن را که خواهي

به بخشي جرم عطار ايخداوند
نداري جان او در غفلت و بند

در چنين حالت حديثي گفت راست
کين همه سرگشتگي از بهر ماست

من ز عشق روي گل نالم همي
روز و شب در نالشم بي همدمي

گر ترا در گلستان افتد گذر
اين غزل را پيش گل از من ببر

سخت زارم در فراق روي تو
رحمتي کن بر من ايجان جهان

چون صبا نزديک گل آمد زراه
ديد گل در گلستان همچو ماه

ديد گل در گلستان سرفراز
خوش نشسته از سر تمکين و ناز

ديد گل را در چمن چون خسروي
مه ز رخسار لطيفش پرتوي

رحمتي بر جان غمگينم نهاد
دست من بوسيد و در پايم فتاد

چون مرا از گلستان بردند اسير
در پي احوال شد آن فقير