مجموعه آثار عطار

چرا دل بندي اندر بي وفائي
شوي محروم و در خدمت نيائي

اگر خواهي که گردي در جهان فرد
به گرد کوي صاحب دولتان گرد

به نزد خانه دستور کشور
و تاقي مختصر بگرفت بي در

همي مالم تن خود را به ديوار
مگر روزي دهي در خانه ام بار

خوش آمد اين سخن در گوش جانش
ز زر پرکرد دامان و دهانش

مقام عاشقان بالاي عقل است
طريق عاقلي در عشق جهل است

بزد چنگال و او را در هوا برد
به چنگالش دو سه نوبت بيفشرد

چنانم در فراقت اي دل آرام
نه صبرم ماند و ني هوش نه آرام

گل از بلبل بکلي دست شسته
دريده پيرهن در خون نشسته

به هم خوش بود مارا در گلستان
حسد بردند بر ما جمله مرغان

همه در ماتم و اندوه ودردند
ز هر چه دون بود آزاد و فردند

مخور چيزي که عقلت راکند گم
وزآن هر لحظه باشي در توهم

به درگاه خدا رفتند و گفتند
هر آن رازي که در دل مي نهفتند

چو زهره اسم اعظم را بياموخت
در آتش يکسر مويش نمي سوخت

به بابل سرنگون در چاه آيند
وليک از آب جز حسرت نيابند

روند مردم به بابل در سر چاه
به سحر آموختن وقت سحرگاه

تو هاروت خودي در چاه هستي
هميشه از شراب حرص مستي

بماني دايما جوينده بر در
ز دنيا دور دائم دل پر آذر

زدرد ما کسي را هست بوئي
که باشد دايما در جست و جوئي

اگر يکقطره در حلق تو ريزند
ز تو عقل و خرد بيرون گريزند

دو صد کس زآنکه فتوي داده بودند
در آن دم از حيات افتاده بودند

چرا عاشق چنين حيران نگردد
که جز گرد در جانان نگردد

به آواز آمدند بااو به يکبار
در و ديوار و چوب و رشته و دار

همانگه کرد بلبل عهد در دم
ننوشم نيز مي والله اعلم

دمي از عشق گلي دارم خروشي
برآيد در دلم هر لحظه جوشي